Vlieland 2018, dat was niet raar, dat was heeel bijzonder

De aanloop naar dit volleybalfestijn kende enige hobbels, maar de afloop hiervan was heel bijzonder.

Waarom? Het is toch een feestje om naar dit prachtige eiland te mogen gaan, te mogen genieten van de zeelucht, de duinpannen, de sterke drank, de discussies en de disco en alle zorgen even voor een paar dagen in de ijskast te zetten en  niet te vergeten te ballen op het 38e Vlieland Volleybaltoernooi.

Hier is de story van 6 goedwillende, enthousiaste, vrolijke EAVV-gangers die het aandurfden om onze recreantenclub te mogen vertegenwoordigen op een sterk bezet (haha) toernooi waarbij het voor sommigen van ons al moeilijk genoeg was om de volleybal te onderscheiden van het glas rode wijn.

Uiteraard begon de vrijdag voor mij zoals altijd vroeg, alleen om 5 uur opstaan, om te gaan douchen en te ontbijten, dat is wel een beetje veel gevraagd, maar goed de afspraak was om Ricks op te halen en voordat je zijn residence hebt gevonden aan de zuidelijke rijnoever, heb je er al een dagtaak opzitten.

Gelukkig had Jos dezelfde taak, alleen dan aan de noordelijke kant van onze mooie(?) stad.

En zo gingen dus 5 recreatieve ballers op pad, goedgemutst en geheel uitgeslapen en voor degenen die nu denken waar is nummer 6, nu die kwam uit Luxemburg met de trein (ook vertrokken tegen zessen) en voegde zich na een kotsmisselijke tocht met de snelboot ‘s middags bij ons op het eiland. Wat een reis, maar Guido hield woord en daarvan heeft hij zeker geen spijt gekregen.

Mag ik je even voorstellen, de 6 globetrotters uit Arnhem, Velp en Duiven.

We beginnen bij Miranda, onze rockster van vorig jaar, dit jaar ook soms DOWN UNDER, maar altijd uitgeslapen (hoe is dat mogelijk) als het op discussiëren aankomt en eerlijk gezegd, deze dame staat haar mannetje.

Onze tweede dame is Petra, jawel de oude natuurlijk, zij is de stroop tussen de wafels (lekker hoor ‘s morgens vroeg op de boot) en weet met haar aanstekelijke lach de sfeer erin te brengen.

Jos, onze calculator en tekenaar, altijd handig als je boodschappen moet doen, hij weet waar alles staat (van tevoren de bouwtekeningen gelezen natuurlijk) en maakt het nog gereed ook.

Fantastisch, wat een chef-kok, en wat zal zijn vrouw hem lief aankijken als hij zo nu en dan de maaltijd klaarmaakt, overigens deze sterrenkok woont ergens op de Paasberg, adres blijft geheim anders kan hij straks niet meer genieten van zijn vrije vrijdag!

Ricks, mense kindere, wat kan die kerel ouwehoere (op zijn Velps gezegd).
Tijdens de heenreis ben ik werkelijk geheel ondervraagd, uiteraard op een zeer gezellige manier, maar ja we reden wel verkeerd bij Sneek en toen Ricks zei dat we het beste maar over Leeuwarden konden rijden, begon ik werkelijk te twijfelen aan zijn verstandelijke vermogens, maar er is zoals altijd wel een persoon die weet hoe Nederland op de kaart staat.

Guido, onze IT-specialist die tijdens het toernooi tot grote hoogte groeide (kan ook niet anders met zijn lengte) en daarna ons werkelijk van onze vrijdag nachtrust heeft beroofd door tot 3…….uur gezellig met Miranda te speechen, drinken en ook nog eieren met spek te bakken.

Dankzij onze ietwat gehorige tussenwandjes in huisje de Meerpaal, konden sommigen niet slapen en dat resulteerde in  een 6e plaats op het toernooi (of konden we niet beter?).

Last but not least Wim, die sjouwde werkelijk altijd achter de groep aan, delegeren heet dat op zijn Velps, was het meest uitgeslapen ‘s morgens en kletste maar raak.

Eigenlijk waren we met zeven man, want Jos Berntsen hoort er toch echt wel bij. We hebben hem weer moeten helpen in het veld, jammer genoeg niet daarbuiten want hij had weer een harem van vrouwen (wel iets op leeftijd) rondom zich verzameld, maar daar had hij geen hulp bij nodig!

Ook onze eieren ‘s nachts waren goed aan hem besteed en we kregen hem niet uit ons huisje, mede door de drank maar vooral omdat er bij ons 3 dagen gelachen, gelachen en gelachen werd.

Volgend jaar slaapt hij dus bij ons, ik verheug me er nu al op, ook vanwege het feit dat we hem dan droppen bij Ricks op de kamer welke ‘s nachts het idee geeft van een fabriekshal vol met ronkende motoren.

Kortom, na het samenkomen van deze mensen kon de reis beginnen.

Nadat de boot aangemeerd was in de haven hebben we onze fietsen gehaald bij Ricks, want hij had de korting geregeld, dat zei hij, maar de kranten stonden vol met kortingsbonnen, nu weten we in ieder geval wel welke pagina Ricks altijd leest, en we gingen aan de inkoop.

Gelukkig hebben we dan een paar dames die verstand hebben van wijnen (ik heb er nu nog last van) en een enkele heer die zelfs de frietjes niet kon vinden, maar ja deze slaapt ook de hele dag!!

Daarna het strand op en daar hebben we de titel te horen gekregen van de roman die onze schrijfster Miranda zelf gaat publiceren.

Vergeet niet straks deel te nemen en in te schrijven op haar crowdfunding actie die in mei van start gaat en vraag vooral niet of ze iets wil voorlezen uit eigen werk, ten eerste omdat dit in het English geschreven is maar ook omdat de voordracht en de nabespreking UUUUUren gaan kosten en deze kun je beter aan het lezen van haar boek besteden.
Commercieel zeg ik dus: KOOP DIT BOEK!!!

De foto’s op de site zeggen straks alles. Miranda heeft ons ook geleerd creatief met schelpen om te gaan.

Daarna, jawel het duinpannetje (op verzoek van Petra). Gelukkig scheen de zon en de wind deed de rest, snurken dus.

Nu kwam het moeilijkste gedeelte van de reis, het nemen van een borrel en daarvoor hadden ze speciaal voor ons een strandpaviljoen neergezet. (Wel aardig, alleen ze wisten niet dat wij een chef-kok in ons midden hadden en dus goed moesten koken, maar daar kwamen we zaterdagavond pas achter.)

Nadat wij het huisje, zeer oud maar oergezellig en geheel uitgerust met de modernste technieken hadden ingeburgerd, kwamen de flessen, toast met tapenades, chips en noten op tafel en onder het genot van 70 jaren muziekjes, het branden van de open haard (een pluim voor Guido die ook was gearriveerd) en de aanwezigheid van 6 zeer vrolijke mensen, werd deze middag een beproeving voor de lachspieren.

Petra en Jos maakten het avondeten gereed na een paar uur en onder het genot van een paar wijntjes gingen we aan tafel vrolijk verder, uiteraard genietend van het heerlijke eten van Jos , onze chef-kok.

De rest van de avond vloog voorbij en voor dat je het wist was het middernacht, hoewel dit voor Miranda en Guido helemaal geen reden was om naar bed te gaan, en de verhalen die die 2 hebben gedeeld zijn niet bestemd voor publicatie, om maar even in de termen van onze schrijfster te blijven.

Dag 2, de moeilijkste.

Al vroeg was ik op om koffie te zetten, de tafel te dekken en ik besloot op mijn tocht door de Main Street van Vlieland nog even wat croissantjes en koeken te halen.

Daarna eerst een ochtendwandeling en ik besloot de hardlooproute van Jos te nemen, maar ja, hardlopers zijn vaak doodlopers en ik besloot al snel terug te gaan naar ons huisje achter het doodlopende veld(kerkhof).

Om 10 uur gingen we na een (alweer) gezellige maaltijd naar de sporthal op de fiets en jawel hoor, de mensen die er het meest zijn geweest rijden nog steeds verkeerd en zo geschiedde het dat de eerste wedstrijd bijna moest worden uitgesteld.

Het toernooi verliep voorspoedig, moesten vaak als een bijenkoning(in) de Deventer bijtjes helpen en dat had toch weerslag op ons spel, hoewel………………….was het niet te gezellig gister?

Uiteindelijk speel je dan het toernooi dodelijk vermoeid uit en weet je niet hoe snel je weer naar de douche en borrel toe moet, Oh ja, Petra kwam ons nog aanmoedigen, bedankt Petra, maar buiten je gezelligheid om hielp het niet veel.

Na een middagdutje en douche gingen we met enige tegenwind goedgemutst naar het strandpaviljoen voor ons diner en daar kunnen we kort over zijn.

De kaart oogde goed, het eten was al veel minder en de bediening deed alles in vijven. Om niet aangeklaagd te worden heb ik de naam van deze bijzondere eettent maar even weggelaten.

EN NU NAAR DE DISCO, maar helaas we waren veel te vroeg. Dan maar een strandwandeling in het donker met glitterend plankton op het strand en veel sterren aan de bewolkte lucht. We hebben ze bewust niet geteld want anders hadden we de disco gemist.

Over de disco hoef ik jullie, zeer doorgewinterde Vlielandgangers niets te vertellen. Het blijft zeer leuk en jammer genoeg waren er enige geluidsboxen defect waardoor er gedanst werd in een zeer kleine donkere ruimte, voor sommigen tijd om eens goed uit te pakken en gelukkig was Bob er niet bij, want die blijkt in het verleden nogal ruim zwaaiend de dansvloer over te zijn gegaan (inside info).

Lekker bier en gezellige dames maken zo’n avond tot een hoogtepunt van een Vlielandreis, maar ja wij hadden er al een paar achter de kiezen.

Traditioneel worden er dan ‘s nachts eieren met spek gebakken. Uiteraard wilden wij deze traditie niet doorbreken en Petra zorgde goed, ik geloof samen met Guido, voor onze inwendige mens, uiteraard zat onze 2e Jos er ook bij en ik geloof dat hij het naar zijn zin had (foto s verhullen niets).

Dag 3, de verlossende.

Alweer een goed ontbijtje met veel lol, van tafel af lopende eieren (het was een uitloopochtend) en goede anekdotes.

Dan nu snel het huisje schoonmaken en met vereende krachten stonden we na een half uur al buiten, op naar de vuurtoren, want deze was opengesteld voor bezichtiging.

Harstikke leuk en interessant en de wandeling erna bracht ons langs het kerkhof, de bekende plasbomen en niet te vergeten de royale villa’s aan de wegkant met de bordjes verhuur erop. Niets duidde op een saaie dag en dat werd het dan ook niet. Bij het huisje stonden de fietsen al ongeduldig op ons te wachten voor een roadtrip naar Camping Stortemelk met bijbehorende kroeg/kantine.

Na de koffie met toast te hebben genuttigd maakten we een prachtige strand- c.q. duinwandeling langs de camping met uitleg van Ricks over het ontstaan van de camping en de bezetting van de velden, tenten, kleedruimten en WC-bakken (jaja).

Een zeewind en een beetje zonneschijn zijn voor deze groep meer dan genoeg geweest om er samen een geweldig weekeinde van te maken.

Uiteraard aten we pannenkoek en poffertjes en ik moet zeggen, mijn leesbril staat je goed Petra.

Op het geluid van de kabbelende zee vertrokken we naar de haven en wachtten we nog even in alle rust (maar iets gestrest) op Jos Berntsen en compaan zodat we alle fietsen weer konden inleveren en onze borg terugkregen.

Samen uit, samen thuis, dit hebben we letterlijk volgehouden tot aan de parkeerplaats, waar onze vehicles geparkeerd stonden om ons weer naar huis te brengen.

Dit weekend, voor de 38e keer alweer, was niet raar maar wel heel bijzonder.

6 verschillende mensen die na 3 dagen 1 groep waren, een beetje raar? Oh nee wel bijzonder.

Geen fietstocht naar het oude Posthuis, geen cranberrygebak en geen klootschieten, raar? Nee hoor, wel bijzonder.

Geen Torenzicht, geen Doniahuis en grote slaapzaal of luxe kamer. Raar? Nee hoor, maar wel bijzonder.

Maar wel een lief klein juttershuisje, gezellig en lekker ouderwets, goede bedden en voorzien van alle gemakken.

Maar wel het toernooi spelen, oude verhalen ophalen en vrienden en medesporters die ons ontvallen zijn in onze gedachten terug laten komen.

Maar wel gezellig borrelen, fietsen, jutteren en duinpannen.

Dit alles is niet raar, maar wel bijzonder en dit maakte deze Arvevo recreantengroep tot iets bijzonders.

Ik wil Petra, Miranda, Jos, Ricks en Guido bijzonder bedanken voor het werkelijk fantastische weekeind dat ik met jullie heb mogen beleven en hoop dat we volgend jaar weer kunnen gaan, eventueel met iets meer mensen maar ook al zou de groep klein blijven dan vind ik dat niet erg, want het zijn de noten die de muziek maken en wij hebben ervoor gezorgd dat de klank goed was.

Tot volgend jaar, op naar de 39e editie van het Vlieland Volleybal toernooi en met de wetenschap dat het 40e het laatste zal zijn, zeg ik,

KOM OP, VOLGEND JAAR GAAN WE ERVEUR!  Groet WIM.

Verslag van Wim

Dag aardige, lieve, vrolijke, geblesseerde, fanatieke, maar vooral enthousiaste Vlielandgangers.

Op de terugreis naar Harlingen heb ik mij eigenlijk versproken door te zeggen dat ik wel even een verslag van ons Vlielandweekend zal maken, dus hou je vast en huiver, hier is mijn verslag. Soms niet altijd objectief, maar wel inspiratievol voor 2018 en dan hopen we natuurlijk dat de groep iets groter zal zijn.

In de auto onderweg naar Harlingen dacht ik: laten we er eens een lekker rustig weekend van maken, een beetje kletsen, wat drinken en vooral de mensen beter leren kennen.

Nou, dat kwam even bedrogen uit, het was en is niet rustig geweest, veel teveel gekletst en gedronken, teveel gedanst en oh ja, we hebben ook nog gebald met elkaar, maar de mensen hebben elkaar beter leren kennen en hebben aangetoond nog een echte EAVV groep te zijn, met hier en daar wat nieuwe gezichten.

In de aankomst/vertrekhal ontmoette ik al snel enige mensen die ik nog uit het verleden kende en met wie ik leuke gesprekken had op de heenreis op de boot. Op Vlieland aangekomen werden de fietsen gehaald en trokken we in stoet naar ons onderkomen, en dat heeft mij wel verrast. Het was er schoon, gezellig ingericht en voorzien van privacy.

Sommigen onder ons hebben dat absoluut niet nodig, ze kruipen als vraatzuchtige wolven bij elkaar, delen het gesnurk en de wilde (vrouwen of politieke, Harry) verhalen met elkaar en komen er dan na 3 dagen weer als makke lammetjes uit.

Nu dat is dan prima, Wimpie had een luxe kamer alleen tot zijn beschikking, luisterde naar zijn eigen snurk symfonieën en kon rustig de aankomende dagen overdenken. Helaas zag ik soms ‘s nachts prachtige beelden van een top volleyballer, maar dat zal ongetwijfeld de rode wijn zijn geweest.

Na aankomst op vrijdag zijn we met zijn allen gaan borrelen, Ricks had voor een passend aankomstdrankje gezorgd en de verhalen kwamen op gang. Uiteraard moet je daarvoor soms een gangmaker hebben, dhr. Hafkamp had met zijn 34 reizen met EAVV naar Vlieland wel enige gespreksstof en zo begon het weekeinde gezellig met zijn allen aan de grote tafel, vol met chips (had jij de inkopen gedaan Ricks??), bier, rode wijn en lange verhalen, nou mijn kaakspieren hebben overuren moeten maken, hedenmorgen zei mijn tandarts dat ik de mond iets verder open moest doen en toen heb ik hem maar even gezegd dat mijn spiertjes lichtelijk ontwricht waren.

Enfin, na de borrel kwam de BB met als meesterkok onze Ed en Hans, het duo met meer als 4 handen op ene buik, maar wel zeer gezellig en ze hebben mij op de wedstrijddag veel volleybalwerk uit de handen genomen, waarvoor mijn dank!

Uiteraard wordt er dan na de koffie geklaverjast, sommigen gingen even wandelen om het alcoholpercentage iets terug te dringen en er werd een spelletje Yahtzee gespeeld.

Nu kan ik jullie vertellen dat je daar niet overmatig begaafd voor hoeft te zijn en het spelletje werd dan ook door mijn persoontje gewonnen, HA HA.

Dag 2:

Uiteraard sta ik zoals altijd vroeg op, Sander was mij echter voor en na de thee werd het tijd voor een korte wandeling, de weg die ik gisteravond nog in de groep had afgelegd was ineens veel korter, niet schuin aflopend, niet voorzien van losse stenen en ik kon warempel de zee goed zien en deze was blauw terwijl deze gisteravond, meen ik, roodgekleurd was (alcohol?)

Na het gezamenlijke ontbijt op de fiets naar de sporthal en beginnen aan het toernooi, en daar kunnen we heel kort over zijn. Zoals Ricks al vooraf vertelde is het meedoen tien keer belangrijker dan het winnen.

Nu Ricks, je hebt de daad bij het woord gevoegd want ik heb je niet kunnen ontdekken in de partij tegen ons, en ik mag aannemen dat je de teams eerlijk had samengesteld. Het team met het duo Hans en Ed, onze fantastische Annemarie, een zeer goede en rockachtige Miranda, het smashkanon Sander en de opvuller Wimpie (je moet er toch echt 6 hebben) walste over het andere EAVV-team heen, wat ons uiteraard zeer goed deed.

Andere teams waren echter net iets beter waardoor bv het team Hete Bliksem, met Jos Berntsen boven ons beiden eindigde. Natuurlijk krijgt Jos hiervoor de rekening nog gepresenteerd, want met 3 koekvrouwtjes afreizen naar Vlieland is wel spannend buiten het veld maar beslist niet erin. We hebben hem daarom maar even geholpen, want dat doe je toch voor een mede Arvevo-lid, of niet soms.

Laat Jos het bier maar vast koud zetten en vergeet de bitterballen niet Jos!!

Na het ballen kregen wij een heerlijke pasta voorgezet door ons kookteam bestaande uit Hans en Ed, jawel hoor, de oude Petra (ha ha, wie verzint er nu zoiets, ik niet hoor!) en nog enige anderen.

Op dit moment werkte de alcohol weer en ik kon niet onderscheiden hoeveel erin de keuken waren, maar het was er wel erg druk.

Daarna gereedmaken voor de disco, nou ja er werd wat gedanst maar om nu te zeggen dat het gezellig was, het was aardig. Om de waarheid te zeggen heeft iedereen zich ook weer op deze avond geweldig vermaakt en hebben we ons best gedaan geen geld te laten zitten in de gezamenlijke pot, want het drinken was gratis en dat hoef je geen twee keer te zeggen.

Op de dansvloer werd het steeds drukker en ik heb mij kostelijk vermaakt met de dansende dames (jammer dat zij nu net in een andere groep zitten maar je kan niet alles hebben)

Petra, de discoster, (leuk bloesje Petra, de kleuren van de lampen weerkaatsen zeer goed op de zilverachtige stof), Petra 2, de dansster met een glas bier in de handen, onze aankomende en beslist niet te grote ster Ilse (oh ja soms samen met Sander???) en niet te vergeten onze onbetwiste rock-ster Miranda die werkelijk weet hoe je op al die oude nummers moet dansen. Natuurlijk ben ik Els niet vergeten, want ook zij danste als een jonge godin tussen al die sterren. Uiteraard heb ik ook Monique en Annemarie op de dansvloer zien swingen, chapeau hoor!

Zo’n avond gaat snel voorbij en voordat je het weet zit je ‘s nachts om drie uur aan de gebakken eieren. Heel bijzonder!

Dan is natuurlijk de zondag rustdag, maar dan worden er alweer fanatiek spelletjes bedacht. K.....schieten, wandelen, inkopen doen en zelfs gingen er al 3 musketiers met de 12 uur-boot (een andere keer die van 5 uur nemen hoor, kun je ook ‘s avonds nog gezellig thuis zitten).

Nou ja, dan maar naar het oude Posthuis fietsen en daar gevroren appelgebak met saus eten.

Het was echt warm op het terras en we zagen de EAVV groep dan ook langzaam binnen druppelen (vooral langzaam Miranda).

Er gingen wat mensen de duinen in, ???? ,sommigen nuttigden een zeer smakelijke lunch en anderen fietsten weer naar het dorp.

Wat dan gebeurt kan in een notendop worden samengevat, nl. niets.

Oh ja, Henk kocht een nieuwe pet (had ik echt goedkoper kunnen leveren, Henk) en Annemarie kon toch met de middagboot mee. De politieke discussie, onder de middagpannenkoek was heel enerverend, vooral de uiteenzetting van Peter (gelukkig deed bij mij de alcohol nog steeds zijn werk) en de reacties op de politieke meningen van ons door Harrie.

Bij het verzamelen bleken ook Henk en Els nog met de middagboot mee te kunnen, zodat Els toch nog haar Friese Kroketje op tijd kreeg aan boord.

Na het afscheid nemen in de Harlingse haven is eenieder hopelijk weer goed en veilig thuisgekomen.

Ik wil de organisatie, Ricks, Peter, Petra, Hans en Ed danken voor hetgeen zij dit jaar voor ons hebben betekend. Ik had jullie bijna allen een kaapsviooltje als dank willen geven, maar ja er zat een potje omheen.

Verder wil ik iedereen bedanken die ervoor gezorgd hebben dat de 37^e editie van het Vlieland toernooi en verblijf een succes is geworden en hopelijk werkt dit verslag erbij toe dat de groep volgend jaar weer iets groter wordt.

Nieuw is dan het eten van boterhammen met zand, het slapen in de duinpannen in kleine tentjes, het douchen in de zee en het spelen tegen bejaarden uit het plaatselijke tehuis. Spannend toch??

Als laatste wil ik nog even vermelden dat niets uit dit verslag op waarheid berust, de locatie en de personen zijn verzonnen, en de auteur vanwege betalingsachterstand niet met naam en toenaam mag worden genoemd.

Mocht toch dit stuk gepubliceerd worden kunt U de ontvangen betalingen en rechten storten op REKENING: Vlieland 2018 GEZELLIG EN HEEL ONTSPANNEN.

Groet en tot in Kermisland, Wim

Zondagmorgen

Zondagmorgen
De vouwen van de nacht
uit mijn gezicht gedoucht
Schouder rug kuit
losgemaakt.
Kruit verschoten.
Hoofdpijn
met koffie verdund.
Ibuprofen.
Ik leef
nog.

Vrijdag

Lucht en water waren geschilderd met hetzelfde blauwgrijs. De meeuwen lieten zich kalm meezuigen door de luwte achter de grote blauwe uitlaten. Hun gekrijs kwam nauwelijks boven het geluid van de dieselmotoren uit. De meeste mensen zaten onderdeks maar een enkeling trotseerde de nog koude voorjaarswind en bleef aan dek en tuurde naar de vaagwitte streep die lucht van water scheidde. Grijze stippen bleken dichterbij zeehonden te zijn. Nog even de Noordzee aanraken en dan waren we op Vlieland.

Gisteren stond in de krant het levensmotto van Jonas Jonasson: doe nooit opnieuw wat je al eerder hebt gedaan. Onze jaarlijkse Vlielandreis is het tegenovergestelde van dit motto: doe alleen maar wat je al eerder hebt gedaan en verander zo min mogelijk. Soms leiden gedwongen veranderingen tot verrassende inzichten; het is helemaal niet nodig om met zessen boodschappen te doen waarvan een de managementtaken op zich neemt. Met zijn tweeën door de Spar rauzen levert minder stress op en gaat sneller.

Oost-Vlieland breidt zich gestaag uit. Onze vaste duinpan wordt al bedreigd door nieuwbouwhotels, maar gelukkig trekt de duinmier die mijn rug verkent zich daar niks van aan. Het wordt tijd om de verloren slaap van vannacht in te halen. Het hielp niet dat ik de wekker op zaterdag had gezet terwijl we vandaag om zes uur zouden vertrekken. Tussen de stilte klinkt het snurken van mijn reisgenoten, het verre gedreun van oefenende F16s en het voorzichtige fluiten van vroege vogels.

Vlieland 2013, een weekend om nooit te vergeten.

Vlieland 2013, een weekend om nooit te vergeten.

Als je al 28 keer naar Vlieland bent geweest dan hoor je echt wel tot de Die Hards die weten hoe het op zo'n weekend toegaat, maar.... blijkbaar bestaat er nog een onbekende niet te voorspellen 29e variant van "een weekend volleyballen op Vlieland".

Open staan voor deze variant deed mij ook nu weer ontdekken en beseffen dat je in het leven maar weinig kunt sturen, omdat elk moment van het leven zijn eigen dynamiek kent.

In de aanloop van wat een mooi weekend Vlieland dreigde te gaan worden, bleek de een na de ander zich, om steeds weer een andere goede reden, niet aan te melden.

Dat verraste mij aanvankelijk zeer, gezien de onbetaalbare jaarlijkse genoegens die ons elk voorgaand jaar toch steeds ten deel vielen bij overgave aan de genoegens van het eiland.

De groep die uiteindelijk naar de Parel der Wadden vertrok betrof de crème de la crème van Arnhem en wijde omstreken, vanzelfsprekend zwaar geselecteerd op uithoudingsvermogen, sociale vaardigheden en strijdlust.

Kon je in voorgaande jaren nog kiezen voor 1 van de vele kleinere in alle richtingen van het eiland uitwaaierende groepjes; de 15 dapperen die nu het ruime sop verkozen vonden slechts zeer weinigen van hun "vaste"groepjes uit voorgaande jaren.

Communicatieve vaardigheden werden vanaf het eerste kop koffie op de boot uitgetest en opvallend was dat al snel bleek dat het gezelschap nieuwe stijl 2013 zich kon meten met welke groep uit  voorgaande jaren dan ook.

Na aankomst op de vaste wal van het los liggend eiland gingen we uiteraard eerst naar Torenzicht, om onze gastvrouw en -heer te begroeten en dat leek alsof het gisteren was dat we ze voor een heel jaar achter hadden gelaten.

Tot zo ver niets veranderd zou je zeggen.

Maar: gaan we fietsen naar West end of gaan we gelijk maar op een terras zitten was in elk geval voor mij een geheel nieuwe keuzemogelijkheid.

En.....het werd het terras en ik kan zeggen dat ik geen moment de fiets, klimmen op schelpenpaden, paal 13, paddenstoel ANWB 2563, scholeksters, rotganzen, lepelaars en de noordoosterstorm die ons alle voorgaande jaren had gegeseld heb gemist, evenmin als de als vluchthaven dienende duinpan die onderkoeling en afsterving zo veel als mogelijk uitstelde wat, gezien onze sterke overlevingsdrang en hoop op verlossing, alle voorgaande jaren steeds succesvol bleek.

Het terras ergens aan de noordzijde van het eiland bleek een goede plek te zijn.

Na verschillende versnaperingen, waarin alcohol goed verstopt leek, bleek aan het eind van ons verblijf dat de kleur op onze gezichten, een heftige tint rood had opgedaan.

Normaal niet zo'n punt, maar overdreven voor het begin van fraaie vooruitzichten op meer stralende momenten.

De tweede boot deed velen spoeden naar de haven om de laatsten te begroeten, waarmee wij het dit weekend mochten stellen.

Dat klinkt negatiever dan het bleek te zijn.

We bleven elkaar waarderen tot het laatste uur van de zondagmiddag, waarop wij weer ruw uit elkaar werden gedreven.

Want:

Behalve het toernooi op de zaterdag, lastig voor diegenen die hier niet aan mee konden doen, bleek de maaltijd op vrijdag en zaterdag een lange tafel met ons allen mogelijk te maken. Geen afscheidingsgroeperingen creëerde toch wel een fraaie sfeer en die hielden we, terug kijkend op Vlieland 2013, heel lang vast.

Voor het overige? Ach......was het maar weer Vlieland 2014, want ik heb gehoord dat diegenen die dit jaar niet konden gaan zich weer graag aansluiten en dus....van harte welkom.

Peter Zandbergen, oktober 2013, dus beter later dan geen "geschiedschrijving Vlieland 2013".

Vlieland 2012 20 t/m 22 april

Het eiland bestaat nog en ook het jaarlijkse volleybaltoernooi. Geweldig dat ik weer mee mag. Vorig jaar had ik geen idee wat me te wachten stond en nu, met dank aan het Vlieland reisplan, wist ik het precies, dacht ik. Om het noorden te bereiken diende allereerst de kwestie van het vervoer opgelost te worden. De bijdehante lange man wilde wel mee rijden. Nu bleek dat ik zou rijden ging ik van Noord via Zuid naar Velp samen met de gedistingeerde heer en praatjesmaker op weg naar de provincie met de grootste oppervlakte van land en water, onder het genot van eierkoeken, chocola en ontbijtkoeken. Wie was er toch de koffie vergeten?

Harlingen baadde zoals gewoonlijk in zonlicht en colonnes reistassen met kleurrijke begeleiders begaven zich richting vertrekhaven. Wel handig om het papieren ticket uit de auto te halen want de Ms Vlieland is nog niet zo modern dat de barcode op een telefoon gescand kan worden, wat toch minstens een aantal bomen per jaar kost. Zij vertrok met aan boord Arvevo’s vroege vogels. Hoewel ik dacht iedereen te kennen doken ineens nieuwe gezichten op; wat een leuk stel. Na de welverdiende eerste koffie woei bovendeks de wind, brandde de zon de eerste kleur op mijn gezicht en lagen de zeehondjes nog steeds op de uitkijk naar hun meerdaagse entertainment.

Met de wind in de rug bereikten fietsen met opzittenden Torenzicht dat na maanden van stilte de aangewaaide gezelligheid omarmde. Na overleg over en weer namen vijf dames alsnog de grootste kamer in beslag en kon dame zes van de luxe van een eenpersoonskamer genieten. Nu de voederploeg zich gestort had  op de eerste levensbehoefte was ik vrij voor dat waar ik vorig jaar niet aan toe was gekomen: winkelen. In gezelschap van een gedistingeerde heer en de guitige vrolijkheid zelve werden sudokoboekje, cranberry thee, keutels, aansteker, t-shirt en koelkast magneet aangeschaft.

De slopende route over de grintpaden door de duinen naar het Posthuys, schuilend voor de druppels onder een informatiebord en even bijkomend op de uitkijk over de Noordzee, bleek achteraf gezien de moeite waard en de geitenkaas kroketten waren om te smullen. Een wandeling door de Kroonspolders, een broedplaats voor vlinders, mondde uit in een ontmoeting met de in het duinpan gelegen reisgenoten. Asfalt met rugwind en binnen 10 minuten was het gezelschap terug op het terras alwaar de tweede bootlichting ook de eindbestemming had bereikt. Groeten, kennismaken, praten, kletsen, chips, drank, BBQ en wandeling waren de inleiding voor het slotstuk van de avond: de klaverjas overwinning van de dames 2-1.

Het kletsen van de regen wekte mij uit een diepe slaap en na een stevig ontbijt haastte iedereen zich gebukt onder het vallende water naar de sporthal. Droog en warm kon er fanatiek en soms wat minder gespeeld worden. Invallen bij de heren bekortte de wachttijd tussen wedstrijden en als ik af en toe een bal keihard bij de tegenstander op de grond mep weet ik weer waar de passie voor de sport vandaan komt. De juichende supporters zijn hierbij onmisbaar. De prijsuitreiking in de tuin van de sporthal waar inmiddels de zon weer was doorgebroken leverde de vierde, derde en derde prijs op en Deventers die graag voor een volleybal toernooi of wat cultuur naar het Arnhemse willen komen.

Een verrukkelijke vega macaroni maaltijd gevolgd door het nieuws dat iedereen zich zal herinneren. “Waar was jij tijdens de val van het kabinet?“ “Op Vlieland”. Er werd gespeeld, gelezen, gewandeld  en geluierd totdat het eindelijk tijd was om de disco te bezoeken. De man met de hoed, nu zonder hoed en nog meer volk, bevolkten  de dansvloer en het spijkers slaan gaf veel vertier. Niet-dansers konden toch dansen en jong en oud dansten op Eric Clapton. Vroeg in de ochtend vertrokken de laatsten uit het Seeduyn om zich te voegen bij het gebakken eieren etend gezelschap thuis. De zondag werd benut voor uitslapen, het ophalen van verloren voorwerpen in de sporthal, een strandwandeling, koffie met cranberry gebak in het Badhuys, relaxen in het duinpan en lunchen in Zeezicht.

Dat ik dacht dat een weekend Vlieland voorspelbaar is, is mijn denkfout. Hoewel jaarlijks terugkerende rituelen niet uitgesloten kunnen worden (vervoer, voedsel, overnachten, sporten, entertainment) is de manier waarop de aaneenschakeling van gebeurtenissen plaatsvindt en het gezelschap waarin ik mij bevind en de gesprekken die volgen zo prachtig en bont dat ik me heel goed kan voorstellen dat 50 jaar Vlieland gehaald gaat worden. Peter (3x), Monique (2x), Carla, Ingrid, Irene, Bob, Han, Marc, Ed, Els, Henk, Willem, Ricks, Jos, Arnold, Gert, Gerrit, Jan Siert, Anne Marie, Elbeth, Harrie en Petra; BEDANKT!

Liefs,

Miranda

Arnhem gaat Vlieland met stopover in Abu Dhabi

Nog net op donderdag om 23:59 brullen de motoren van de KL450 en laten we Abu Dhabi achter ons en begint de reis naar Vlieland. Nog 5500 km te gaan. Over het videoschermpje kruipt ons vliegtuigje langzaam over Irak, Turkije, Roemenie via Duitsland langzaam richting Schiphol. Arnhem-Vlieland met een stopover in Abu Dhabi.
Om me heen bevindt zich een bont gezelschap uit alle windstreken die gemeen hebben dat ze proberen wat slaap mee te pikken. Dekentjes, oordoppen, oogkapjes moeten daarbij helpen. Mij lukt het maar matig.

Ik ben jaloers op de Nederlandse sanitairverkoper die naast me diep in slaap verzonken is. Voor we vertrokken had hij me nog verteld dat hij nooit kon slapen in vliegtuigen, maar daar is nu weinig van te merken. Jan Siert zou er bij in het niet gevallen zijn. 80 vluchten per jaar over de hele wereld om wasbakken en toiletpotten aan de man te brengen. Van australie tot zuid- amerika, van noorwegen tot zuid afrika vertelt hij in snel tempo over de boeven in Rusland, de achtervolgingen in Nigeria, het slapen in de paleizen van Oman. Wat heb ik toch een rustige baan.
Op 36000 voet boven Turkije lees ik dat we nog 4 uur moeten vliegen. Verwachte aankomsttijd op Schiphol is 5:08. Oorspronkelijk had ik nog gezocht naar een mogelijkheid om aansluitend met de trein naar Zwolle te gaan waar Carla dan om kwart over 7 klaar zou staan om ons naar de boot in Harlingen te rijden, maar bij nader inzien was dat wel heel erg krap gebleken. Nu werd het dus met de auto over de afsluitdijk scheuren, waar dankzij ons daadkrachtige kabinet eindelijk 130 gereden mocht worden. Tijdwinst 30 seconden is natuurlijk niet niks op een tocht van in totaal 13 uur.

Het wordt mooi weer! O wat kijk ik uit naar de nieuwe duinpan van Herman waar naar verluidt geen mieren rondkruipen en waar het zand zich als een perfect passende zitzak om je lijf vouwt. Misschien is dat een idee voor KLM om het comfort van de stoelen te verhogen. Ik beeld me de duinpan in en probeer nog wat te slapen.

Om halfeen worden de eerste uitsmijters met bier gebracht. Zon en wind teisteren het terras en daar halen onze dekenchicks hun libidoverlagende plaids tevoorschijn.

's middags wordt dit ruimschoots goed gemaakt als we rozig in een komvormige duinpan liggen. Meer een duinwok eigenlijk dan een pan.

Als verslaggever kun je natuurlijk niet alleen de hoogtepunten vermelden. Het dieptepunt werd waarschijnlijk op vrijdagavond bereikt toen het oudhollandse ganzebord op tafel kwam. De andere spellen laat ik hier maar onvermeld. Uiteindelijk besloot Ed met zijn rode discobal (gevolg van de vlielandse zon) maar niet meer op stap te gaan. Het werd niet erg laat.

3 volleybalploegen (2 mixed en 1 herenteam) brachten we dit jaar op de been en nog een team aan niet-spelers. Zelfs Integratieve massage werd ingezet om iedereen op de been te houden. Eerste plaatsen waren er dit jaar niet bij, maar winst op de aartsrivalen Signum en de Paasberg maakte veel goed en verder leverden twee derde plaatsen een paar schotels bitterballen op.

De aalscholver bleek ook op Vlieland een populaire vogel die leidde tot grote taalkundige creativiteit. Louis van Gaalscholver,
Polyggoonjournaalscholver met philip bloemendaalscholver. Maar ook de Fakehoorn. Bokkiggeit. Falikantiloop.

Dit jaar hadden we nieuwe kloten voor Herman gekocht, want hij was zijn oude kwijt. Klootschietenkloten zijn van hout en lood gemaakt. Gek genoeg voelde mijn hoofd vanmorgen ook aan alsof het van die twee materialen was gemaakt. De glazen waren gisteren in de disco iets te groot geweest. Het klootschieten zou dit jaar geen nieuw record opleveren.

Hoogtepunt was toen Herman met zijn nieuwe heup soepel over een kloot sprong die uit koers was geraakt en in een grote vaart op hem afkwam. Mijn nieuwe worptechniek leverde ook succes op. Voor het eerst werd er bij het klootschieten achteruit geworpen.

Het was weer een mooi weekend!
Hans

Arvevo gaat Vlieland 2010

Op 16 April jl. was het dan eindelijk weer zover, het jaarlijkse volleybalweekend op Vlieland.

Voor mij en Koert de eerste keer, voor andere inmiddels een gewoonte waarbij sommige de tel al zijn kwijt geraakt maar zeker is ??? dat Bob dit jaar voor de 29e keer meegegaan is.

Hieronder een verslag zoals ik het weekend ervaren heb als nieuweling en Benjamin van de groep.

Vrijdag 16 April

Na een enerverende autorit van een kleine 2 uur kwamen we aan in Harlingen om vandaar met de boot te vertrekken naar het pittoreske Vlieland. Optimistisch als we waren besloten we om op het bovendek te blijven, de zon scheen immers en de tot dan toe aanwezige bewolking verdween steeds meer, alle reden om aan te nemen dat het mooi weer zou worden.
Toen de boot de haven verlaten had en we ongeveer een half uurtje aan het varen waren bleek er toch meer wind te staan op zee als op het land, desondanks bleven we op het bovendek zitten, gekleed in winterjack, sjaal en muts. De oversteek bleek zo ’n anderhalf uur in beslag te nemen.

Aangekomen op Vlieland was de bewolking inderdaad zo goed als verdwenen en aan de zuidzijde van het eiland stond ook lang niet zo veel wind als midden op zee, eigenlijk best lekker weer dus.
Na zo’n oversteek waan je jezelf een beetje in het buitenland, heerlijk vakantie…
Tegenover de aanlegsteiger stonden er bij een lokale fietsenverhuurder fietsen voor ons klaar ( goed geregeld organisatie ) waarmee we de tocht naar ons verblijf konden maken, dus tassen achterop en gaan. Al na 3 minuten fietsen kwamen we aan bij de locatie “Torenzicht” waar we het weekend zouden verblijven.



De grootste groep was al met de ochtendboot aangekomen en had al een slaapplaats uitgekozen/ingenomen, gelukkig was er voldoende plek zodat ook de laatkomers nog een plekje konden bemachtigen. De accommodatie zag er prima verzorgd uit, lekkere bedden, voldoende ruimte, schoon enz.

Tijd voor een bakkie of een biertje op ons terras, de boodschappen waren ondertussen al in huis gehaald door de “corveegroep” en een aantal anderen hadden de fiets al gepakt om alvast even een duinpannetje te “doen”. De eerste indruk op het eiland was goed, erg goed, erg relaxed.
Het moto van dit weekend was, werd mij verteld; “Alles mag, niets moet”, dit heb ik mij erg aangetrokken en mezelf ook aan gehouden.

Tegen 19.00 uur werd er door de lokale kok een maaltijd bezorgd, ja ja bezorgd. De gebruikelijke nasi/pastahap zou deze keer in Torenzicht worden genuttigd en niet zoals gebruikelijk op zaterdag in een restaurant. De mogelijkheid om de maaltijd te gebruiken op ons terras werd niet benut, mede door de snel afnemende temperatuur, daardoor was het binnen in de gezamenlijke woonkamer gezellig druk. Het eten smaakte prima en er was voldoende.

Na het eten was er de mogelijkheid om nog iets te ondernemen, maar……..”alles mag, niets moet”.

Ik besloot om samen met Irene even naar de noordzijde van het eiland te fietsen om de ondergaande zon en het strand te gaan bekijken. Na 6 minuten fietsen bevonden we ons op een prachtig breed zandstrand waar menig tropisch eiland jaloers op zou zijn.

Na ongeveer een uurtje te hebben gewandeld besloten we weer aan te sluiten bij de rest van de groep in Torenzicht.

Na nog wat gezellig te hebben gebabbeld met diverse mensen en nog wat te hebben gedronken was het bedtijd, morgen namelijk een intensieve, sportieve dag.

Zaterdag 17 April

Rond 09.00 uur opstaan, wassen, aankleden en naar de ontbijttafel.
Diverse mensen hadden hun ontbijt al genuttigd, zij hadden het geluk al om 09.30 uur hun eerste wedstrijd te mogen spelen. Zelf hoefde ik pas om 10.30 uur aan de bak.(gelukkig)
Ook het ontbijt was weer goed geregeld, mede door de inkopers en de vrijwilligers die koffie en thee hadden gezet, eitjes hadden gekookt enz.
Tegen 10.00 uur dan toch maar richting sporthal, helemaal aan de andere kant van het dorp, zeker 5 minuten fietsen………
Er bleken zo’n 20 teams te hebben ingeschreven waardoor het gezellig druk was in en om de sporthal, door het mooie weer en de inmiddels aangename temperatuur was ook het terras een goede plek om te vertoeven.



Doordat er enkele teams waren met een te kleine bezetting moest er hier en daar ingevallen worden waardoor ik 9 wedstrijden heb mogen spelen deze dag.
Dan blijkt dat een toernooi toch anders is dan een wedstrijdje spelen op de maandagavond, 14 minuten voluit gaan en daarna weer een klein uur om bij te komen. Dat bijkomen lukte uitstekend op het terras, alleen het daarna weer opstarten voor de volgende wedstrijd ging naarmate de dag vorderde iets lastiger. Kortom een leuke, sportieve en inspannende maar ook ontspannende dag.

Na deze sportieve krachtmetingen werd er door de Vlielanders een BBQ klaargezet op het terras achter de sporthal, vanwege het 30 jarige jubileum van het volleybalevenement.

Nadat we hadden gedoucht zochten we een plekje op, in de zon, zodat we ons tegoed konden gaan doen aan de geroosterde specialiteiten van de kok. Naarmate de tijd verstreek moesten we toch enkele malen verkassen om in de zon te kunnen blijven zitten.
Uiteindelijk werden de scores van de diverse teams bekend gemaakt. De teams van E.A.V.V. (wij dus) haalden alle 4 vier net geen eerste plaats. Wel wisten we met z’n allen twee flessen drank en een tegoedbon voor een schaal bittergarnituur in de wacht te slepen, best wel een goed resultaat toch.

Na de prijsuitreiking trokken we weer huiswaarts om even tot bezinning te komen, om te kleden en om ons, tenminste een aantal van ons, voor te bereiden op de disco / dancing / dansclub of zoiets.
Anderen maakten nog een wandeling of trokken naar de zee voor wederom een prachtige zonsondergang, zo werd mij later verteld.
Halverwege de avond kregen we nog bezoek van de lokale uitsmijter, een Engelse Buldog van ongeveer 60 kilo.



In eerste instantie wel leuk zo’n bezoekje maar toen de gast weigerde te gaan, zelfs na enig aandringen van diverse mensen en lokken met een stuk lekkere worst werd de sfeer wat grimmiger. Er moest worden overgegaan op harde maatregelen, broekriem af, om de nek van de uit de kluiten gegroeide viervoeter, en naar buiten getrokken. Onze gastheer, eigenaar van Torenzicht, wist wel waar het dier waarschijnlijk thuis hoorde, en heeft het dier met enige drang weer teruggebracht naar waar hij thuis hoorde.
Aangekomen in de “disco” bleek het te gaan om een donkerbruine kroeg in de kelder met een dansvloer en een DJ / plaatjesdraaier. Voorgaande jaren bleek de dansvloer groter geweest te zijn maar waarschijnlijk door bezuinigingen had de eigenaar besloten om het feestje wat intiemer te maken. Leuke gezellige mensen, foute muziek, bier, fris, wijn en veel rook maakte het tot een bijzondere ervaring. Tel daar de danscapaciteiten van Bob bij op en je hebt een prachtige avond.
Aan het begin van de nacht weer terug naar onze accommodatie alwaar volgens traditie eieren met spek werden gebakken en nog wat nagepraat werd door een aantal mensen. daarna naar bed om te genieten van een welverdiende nachtrust.

Zondag 18 April

Na lekker te hebben (uit)geslapen schoof ik weer aan, aan de ontbijttafel. Koffie, jus, beschuitjes,brood diverse soorten beleg, alles was er weer zelfs gekookte eitjes.

Daarna was er nog voldoende tijd om iets leuks te doen, “alles mag, niets moet”.
Het was die dag prachtig mooi weer, bijna onbewolkt en ook was er weinig wind.

Na het ontbijt rustig de tas inpakken en de slaapkamers weer enigszins opruimen.


Ik besloot om samen met een klein groepje een wandeling te maken langs de kust van het eiland.



Vanuit Torenzicht over de dijk richting boot, langs de haven en over het noordstrand weer richting het strandtentje om daar nog even lekker een bakkie te doen.
Daarna, terug bij Torenzicht, nog rustig wat drinken, chips wegwerken en wachten tot we richting de boot mochten en de fietsen weer in konden leveren.
Op de boot aangekomen kozen we tegen beter weten in toch weer voor een plekje op het zonnedek.
Enkele minuten na vertrek uit de haven zette de wind weer op en besloot een aantal om toch maar binnen te gaan zitten, de bikkels bleven achter.
Na ongeveer 20 minuten varen veranderde de boot van koers waardoor de wind bijna geheel wegviel en het wel heel erg aangenaam werd op het bovendek.



De bikkels waren blij dat ze waren blijven zitten. Tijdens de terugreis was er voldoende tijd om de twee gewonnen flessen sekt soldaat te maken aangevuld met een paar overgebleven zakken chip.
Wederom na een tocht van anderhalf uur kwamen we aan in de haven van Harlingen.
Vervolgens de tassen uit de transportkarren pakken en richting parkeerplaats waar de auto nog stond te wachten. Nu nog een kleine 2 uur in de auto en de minivakantie zat er weer op.

Samenvatting

Een erg leuke ervaring op een leuk eiland, mooie locatie met een gezellige, open groep mensen en mooi weer.

Kortom: TOP
Volgend jaar weer ????? Jaaaaaaaaaaaaaaaaaa

P.S.

Dit jaar is er bedacht en besloten door de twee nieuwkomers (Koert en ondergetekende) dat er een aantal zaken dienden te veranderen om de sleur en een paar tradities te doorbreken.
Een aantal zaken is al gelukt: de traditionele BBQ was dit jaar niet op vrijdag bij Torenzicht, en de traditionele Nasi / Pasta maaltijd was dit jaar niet op zaterdag in de restaurants maar op vrijdag in “Torenzicht”.

Wat verder nog nieuw is, is het volgende; er komt een evaluatie.
Jullie ontvangen binnenkort allemaal, dit geldt voor spelende leden, spelende niet-leden, niet-spelende leden, niet-spelende niet-leden, spelende ex-leden, niet-spelende ex-leden, en overigen een evaluatieformulier met daarin een aantal belangrijke vragen die de evaluatiecommissie (Koert en ondergetekende) mee zal laten wegen in hun beslissing over wie er volgend jaar wel of niet mee mogen……….???

Enkele voorbeelden van vragen zijn:
(aankruisen wat van toepassing is)

Hoe vond je de accommodatie: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

Hoe vond je het eten: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

Hoe vond je het weer: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

Hoe vond je de inzet van Koert

Op het volleybalveld: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

Hoe vond je de inzet van Marc

Op het volleybalveld: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

Hoe past Koert in de groep: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

Hoe past Marc in de groep: O heel goed. O erg goed. O ontzettend goed.

En zo zijn er nog 30 vragen die moeten leiden tot een goede evaluatie.

Rest mij nog een aantal mensen te bedanken:
(in willekeurige volgorde)

Peter, Gerrit, Ed, Petra, Carla, Bob, Pieter, Angrid, Ingrid, Koert, Jos, Anne Marie, Monique, Marianne, Mario, Arnold, Moniek, Gert, Peter, Ricks, Irene, Willem, Henk, Els, Elbeth, Harrie, Rob, en een ieder die ik vergeten mocht zijn.

Bedankt en tot volgend jaar ?????

Marc v Boggelen

ff sms-n

18-4-2008, 18:00:27
Ha Hans,
zat het duinpannetje er in vandaag. Tussen de vergaderingen door droomde ik wel eens weg naar V. Groeten ook aan de anderen, Peter Koelewijn

18-4-2008, 18:46:08
Ha peter, een duinpan zat er niet in, maar vanavond misschien wel een vispan. Tussen t dromen denk ik nog wel eens aan een vergadering. Gr hans

18-4-2008, 18:35:41
Ha vlielandganger, hoe is ie? Al verbrand in duinpan? Is torenzicht èen verbetering? Eet smakelyk vanavond en groeten aan iedereen. Proost en groeten, petra

18-4-2008, 18:50:54
Duinpannen zit er niet in vandaag. Torenzicht is VEEL beter. Volgend jaar maar weer mee. Hans

18-4-2008, 20:57:07
Hoi Hans en allemaal! Heel veel plezier daar! Al in de duinpan gelegen. Hopelijk hebben jullie heel mooi weer fit weekend. Tot maandag! Groetjes van Doortje.

18-4-2008, 21:33:16
Hoi dorothé, heb je al spijt? Herman heeft de scootmobiel overgenomen. Een duinpan hebben we nog niet gezien. Wel al naar het posthuis geweest. Wind tegen! Hans

18-4-2008, 23:42:57
Natuurlijk vind ik het jammer, maar ellen van damme, van dikhout en band zonder banaan maken het een beetje goed. Lekker in de hoteldisco? Groetjes van de BOB.

18-4-2008, 23:48:46
Onze spieren staan op springen. We gaan zo jumpen. Veel plezier!

19-4-2008, 20:45:43
En hoe zijn de wedstrijden gegaan?Hier kei mooi weer!Zijn hier aan het bbqen.En bij jullie?Nog blessures?Straks weer eieren & spek?Groetjes van Doortje&loverboy

19-4-2008, 22:34:41
Hoi lovergirl, de mix hebben gewonnen. De mannen zijn 3e. Net een uur op t strand gewandeld. Gisteren met de arnhemse huisartsen aan de rol geweest. Gr hans

20-4-2008, 00:14:43
Hallo dan, lekker gespeeld? Gewonnen? Nog appeltaart gegeten? Veel plezier met het swingen en morgen met het kloten! Groeten, petra

20-4-2008, 01:15:05
Hoi petra, dit jaar champagne (mix 1e) en hapjes (heren 3e). De gitarist is dit jaar vervangen door een even slechte zanger (meisjes met rode haren). Gr hans

Bejaarde Barnevelder ramt pui met scootmobiel

Medewerksters en klanten van Drogisterij Verweij in Barneveld kregen maandagmiddag de schrik van hun leven. Ze hoorden een enorme klap, waarna bleek dat een 79-jarige Barnevelder met zijn scootmobiel de etalage van de winkel was binnengereden. "Hij vertelde dat hij in een slip was geraakt door de regen en niet meer kon remmen," zegt eigenaar Willem Verweij. "Vervolgens ging hij door de etalageruit heen." De man was niet erg onder indruk van zijn voorval. Hij kwam met de schrik vrij. "Hij vroeg aan de medewerksters: bloed ik? Toen die zeiden: 'nee', wilde hij de scootmobiel zo in zijn achteruit zetten en weer verder rijden! Dat hebben we weten te voorkomen, want overal lag natuurlijk glas. De brandweer heeft de uitstekende delen glas verwijderd en de man is van binnenuit bevrijd. Toen hij op een stoel zat, zei hij laconiek: 'Zeg Willem, ik moet nog wel twee neussprays van je hebben. Hij dacht zeker dat we afbreekprijzen hadden," lacht Verweij. Het raam is dezelfde dag nog vervangen en de man maakt het prima, zo bleek uit navraag.

Voor meer scootmobielongelukken kijk hier.

Missiatuurtje

M i s s i a t u u r t j e s zijn mini stukjes bij het werk van een missionair predikant

Harlingse hegemonie en dansen op Ps.137

Anders dan de zin hierboven zegt, is dit meer een stukje bij mijn vrije tijd. Dat we na een paar uur over asfalt rollen nog bijna net zo lang over water varen, maakt afstand nemen gemakkelijk. Lekker vrij! Wat niet wegneemt dat ‘t jaarlijks weekend met het Vlielands volleybaltoernooi vrijwel volledig voorspelbaar is (inclusief de onfeilbare hegemonie van het Harlingse herenteam). Mensen houden blijkbaar van rituelen. Dat in zevenentwintig jaar veranderingen hier nauwelijks sneller gingen dan de wadden zich verplaatsen, heeft nooit echt het verwijt van conservatisme opgeleverd – en ook de cijfers van volleybalverlating niet tot zulke hoogten gestuwd dat er alarmerende rapporten verschijnen over ‘Volleybal in Nederland’. Toch moesten we dit jaar wel even slikken. Het Doniahuis wordt afgebroken, daar kunnen we volgend jaar niet meer terecht. Nu zal het gehalte aan nostalgische verhalen nog hoger worden. En Petra was er niet – zeg maar zo iemand die je in iedere kerk wel vindt. Die er eigenlijk altijd is. Er tot genoegen van iedereen altijd is. Zo iemand.

En verder? Ik dacht eerst dat het een soort beroepsdeformatie was dat ik in de discotheek een kansel ontdekte. Maar de anderen zagen ook dat boegbeeld met daarachter de draaitafels van de disc-jockey. ‘Het Woord is muziek geworden’, zou je kunnen denken. Sommigen vonden het (ietwat) heiligschennend. Ik dacht meer aan strandjutters-mentaliteit, hoewel die kansel er niet uitzag of hij daadwerkelijk nog in ‘t spoor van Willibrord was aangespoeld. Maar toen de draaier van dienst, met Boney M. wel de ‘Rivers of Babylon’ binnen liet stromen, vroeg ik een van de bevriende volleybalsters of ze met me op Psalm 137 wilde dansen. Toen werd het zo laat dat ik die andere kansel op het eiland de volgende morgen weer niet heb gezien. Wel hebben m’n bijbelvaste danspartner en ik nog een tijdje geprobeerd ook andere nummers aan de bijbel te verbinden. Met wisselend succes. En veel plezier.

Han Hoekstra

Vlieland 2007 door de ogen van Dorothé

De lange reis begon al vroeg. Er was aan voldoende proviand voor onderweg gedacht: koffie en twee zakken stroopwafels. We kwamen als laatste aan op de boot, we moesten de bagagekarren openmaken om onze tassen erin te doen, volgend jaar maar iets eerder vertrekken dus. De sfeer zat er gelijk goed in. Totdat bleek dat Peter K zijn broodje kroket niet kon krijgen omdat het frituurvet nog niet aangezet was. Hij kreeg een flinke teleurstelling te verwerken. De jarenlange traditie van een broodje kroket op de heenweg is bij deze doorbroken.

Gezien de mooie weersvoorspelling voor het weekend werd op de boot bedacht dat het klootschieten wel eens naar de vrijdag verplaatst kon worden zodat we op zondag meer van de duinpannen zouden kunnen genieten. Maar een traditie zomaar veranderen, dat kan niet.

Bij aankomst op Vlieland werden de fietsen opgehaald om er vervolgens 50 meter mee te fietsen tot aan de spar. Daar werd van mij verwacht dat ik de taken van Petra wel even over zou nemen. Een opdracht waar ik nooit in zou kunnen slagen. Het aansturen op kiezen van de B-merken ging redelijk goed, verder was het een ongeorganiseerd gekrioel met 4 karren door de winkel waarbij iedereen een stukje boodschappenbriefje in handen had. De +10 en -20 achter de boodschappen zorgde ook voor veel onduidelijkheid. Hopelijk gaat Petra volgend jaar weer mee, dan kan ik haar techniek van boodschappen doen een beetje afkijken. Uiteindelijk 4 volle karren aan de kassa missie volbracht. Peter probeerde weer onder het statiegeld betalen uit te komen, wederom met succes heb ik begrepen.

Na in een café wat gegeten en gedronken te hebben gingen we naar het Doniahuis. Bij de spar waren we er al achter gekomen dat dit huis gesloopt gaat worden en dat er volgend jaar nog niets voor in de plaats staat. Ik heb even rondgekeken en sloop lijkt me ook de beste optie. Maar omdat dit mijn eerste jaar Vlieland is kan ik me voorstellen dat de “Vlieland jubilarissen” veel meegemaakt hebben in het huis en dat het voor hen de sloop wat zwaarder valt.

Bij aankomst werden de bedden verdeeld. Er zijn geen vaste plaatsen werd mij verteld, maar iedereen ging toch gelijk naar zijn of haar bed toe.

Op naar de duinpan! Erg mooi rustig plekje, maar een groot aantal mieren dat het nodig vond om over mij heen te lopen. Ik denk dat het mannetjes waren want de 7 heren hadden er allemaal geen last van, of ze deden alsof. Ondanks de mieren was het toch genieten. Door mij werden de heren nog voorzien van een erg ranzig verhaal (Berlijn, uitslag en lijken) en verder werd er alleen maar gerelaxt. Gert had zijn MP3 op met de meest uitlopende muziek die denkbaar is. Van zwaar klassiek via top40 naar Guus Meeuwis. Maar ook hij genoot van de duinpan en dat is het belangrijkste.

Bij terugkomst in het Doniahuis waren de boodschappen geleverd. Door middel van stickers werd duidelijk gemaakt dat het niet de spullen van Apeldoorn waren. Helaas was het bier nog niet geleverd. De heren moesten nog even wachten…

Op naar het tuliphotel voor het diner. Erg lekker gegeten en gedronken. Er werd volop gepraat en gelachen en iedereen had het naar zijn zin. Enig!

Na heerlijk gegeten te hebben daalden we af naar de kelder van het hotel om lekker te gaan dansen. Volgens afspraak hebben Mario en ik goed ons best gedaan om te jumpen. Er waren zelfs mensen die kwamen vragen of we het ze wilde leren.

Een voor een dropen we af, terug naar het Doniahuis om lekker te gaan slapen.

Totdat om ongeveer 4 uur de rust ruw verstoord werd door Paasberg Pieter die zijn Apeldoornse liefje van vorig jaar zocht. Verkeerde slaapzaal dus.

De volgende ochtend werd er van de eerste teams verwacht dat we om 9.00 op het veld zouden staan. Dit is ons gelukt. Een enkeling leek nog wat last te hebben van de avond/nacht voorafgaand maar iedereen begon vol goede moed.

Het herenteam speelde sterk, maar helaas waren de mannen die hielden van alcohollen beter. Dus jammer genoeg geen beker voor onze mannen. De mixteams speelde erg enthousiast maar omdat er te weinig mensen waren zijn ook deze teams niet in de prijzen gevallen. Het mixteam van de Deventer-bijtjes (met onze mannen) won gelukkig wel een eerste prijs.

Tijdens een van de laatste wedstrijden raakte ik geblesseerd aan mijn kuit. Ik kreeg erg goede zorg van mijn Arnhemsevolleybalmaatjes. Marianne begeleide me tot in de douche, wat toch wel erg fijn was aangezien ik meer kreupel was dan ik wilde toegeven. Ik heb de laatste wedstrijden dus mogen aanschouwen vanaf de blessurebank (die al aardig volgelopen was). Het zag er goed uit!


De grootste verrassing van de dag vond ik Herman, hij speelde de sterren van de hemel ondanks dat hij last had van zijn rug. Zo zie je maar weer dat jarenlange ervaring ook scoort.

Door Peter H. een auto geregeld om mij naar het Doniahuis terug te brengen. Ysbrân was daar ook blij mee gezien hij niet met zijn enkel naar huis hoefde te lopen.

De plaatselijke verpleegkundige heeft het erg druk gehad met pijnstillers en krukken regelen.

Aangekomen bij het Doniahuis gingen we buiten zitten, heerlijk in de zon. Lekker aan het bier / fris / wijn met de benodigde knabbels napraten over de wedstrijden en waarom er wel of niet gewonnen werd. Vanaf dat moment ben ik helemaal in de watten gelegd door iedereen. Daarom bij deze: iedereen heel erg bedankt!

Vervolgens gingen we naar de Stoep om te eten. Gelukkig was het mooi weer zodat we buiten konden eten. Het nog een keer opscheppen werd helaas niet gewaardeerd door andere gasten, maar ach, je hebt trek en dan pak je het toch.

Na het eten ging iedereen zijn weg. De ene ging de kolonisten van katan spelen in het Doniahuis, de ander ging een wandeling maken of je ging op het terras zitten. Om 22 uur was iedereen weer bij elkaar in de disco voor de prijsuitreiking. Waarna Freek V de avond ging vullen. Gelukkig heb ik daar vrij weinig van meegekregen aangezien ik aan de krukkenbar zat. Waar ik door Han nauwlettend in de gaten werd gehouden. De laatste 3 kwartier heb ik me toch nog op de dansvloer gewaagd. Ook daar was het erg gezellig. Freek V was weg en er werd goede muziek gedraaid.
Helaas was Bob er niet meer om met mij te dansen. (Aangezien hij mij zaterdagochtend vertelde dat hij eens goed naar mij gekeken had en tot de conclusie was gekomen dat ik helemaal niet dans)
Bij Mario terug achterop de fiets, sterke kerel die Mario, bult op met iemand achterop de fiets. In het Doniahuis werden de eieren met spek en kaas gebakken en nog over de avond nagepraat. Marianne schrok van de tijd, in plaats van de gedachte 3 uur was het al 5 uur. Dus snel weer richting douche en bed om vervolgens weer op tijd op te staan.

Aangezien fietsen er voor mij niet inzat werd er voor er spartamet gezorgd. Eigenlijk wilde ik het niet, maar ja, anders moest ik de hele middag op de stoel voor het Doniahuis zitten. Dus ik stemde in. Komen Marianne en Annemarie met een scootmobiel terug! Doordat Annemarie met de scootmobiel met een enorme vaart tegen een fiets en vervolgens tegen stoelen aan reed sneuvelde een ruit van het Doniahuis waarmee de sloop officieel door de Arnhemmers is begonnen. Na zorgvuldig het glas uit de teen van Annemarie verwijderd te hebben konden we dan toch van de zondag gaan genieten. Op naar de strandtent. De scootmobiel voor de deur geparkeerd en lekker in het zonnetje gaan zitten. Rob en zijn buren schoven ook aan. Uiteindelijk weer terug naar het Doniahuis om de laatste boodschappen op te eten.



Onderweg kreeg ik panne met mijn scootmobiel, gelukkig was Ridder Rob bij me en heeft hij het euvel vakkundig verholpen. Bij terugkomst stonden de mannen te dringen om ook even op de scootmobiel te mogen. Hopelijk heeft Hans hier nog een leuk filmpje van kunnen maken.

Daarna werd alles opgeruimd en gingen we terug naar de boot. Aangezien de Vlielandse krukken bij de kaartverkoop ingeleverd moesten worden ondersteunde Jos mij de rest van de weg.

Op de boot werd de champagne ontkurkt en gingen de nootjes rond. De dames uit Deventer hadden alles goed voorbereid.

Mijn conclusie van dit weekend is: erg gezellig, volgend jaar weer maar dan blessure vrij, dan kan ik even dat klootschietrecord breken :)

Dorothé

Vlieland 2006

Van voorgaande jaren kenden we nog de weg en vlak voor vertrek van de boot arriveerden we op het parkeerterrein. Heel sportief liepen we naar de haven en stonden even stil bij de aanblik van een nieuwe boot. We misten wel onze “salon” maar in de familiesalon voelden we ons meteen thuis met stroopwafels en brood met gebakken eitjes. Meteen starten dan ook de verzuster- en verbroederactiviteiten. De sfeer op de boot gaf ons al een gevoel dat dit weer een weekend zou worden dat alle voorgaande zou overtreffen. Qua gezelligheid klopte het wel maar het weer liet ons toch echt in de steek, we zagen geen steek…alleen maar mist. Wat betekent dit, wat staat ons te wachten.

You’re being watched, de buren van Rob deden net alsof ze hun tent op gingen zetten en de buurvrouw van Annemarie zei dat ze kwam om paard te rijden. Maar om 4.00 uur ‘s nachts werd zij nog steeds gesignaleerd in de disco en overal kwamen we “ze” tegen. Bij het shoppen, de kroeg en bij het eten in Hotel Zeeduin.
Trouwens goed geregeld, Peter, lekker eten, prima wijn en een leuke rekening!!!!! Hans, jij volgend jaar?

Dit jaar hebben we de disco-activiteiten uitgebreid met een grotere groep op de vrijdag in de kelder van het hotel en ook de Deventer Bijtjes hadden dit plekje ontdekt; er ontgaat ze werkelijk niets, of was ook dit de bedoeling?? En wat deden al dit huisartsen op de discovloer tot midden in de nacht? Han kreeg van zijn huisarts het advies om meteen naar bed te gaan.

De disco bleek een soort warming-up voor de wedstrijden van zaterdag en ach het is wel weer vroeg dag dan toch. De heren speelden lekker en waren aan elkaar gewaagd voor een 4de en 5de plek, de mix speelde de sterren van de hemel en bleek een geslaagde kruisbestuiving! Goed voor de 1ste prijs.


Een t-shirt met 4 van die gezellige voetjes erop en natuurlijk de wisselbeker en een knallende fles. Dit herinnert dan nog wel aan de Paasbergers die een tegenstander finaal tegen de grond sloegen, echt KO. Gelukkig liep dat goed af!! De dames hadden minder geslaagde partijen door dat de tegenstand minimaal was, behalve dan tegen de ongeslaagde VVH die dan ook de 1ste prijs kregen.

Op zaterdagavond werd er een potje Kolonisten van Catan gespeeld door de echte spelletjesfanaten: Mario werd dwars gezeten door Rob, Ed beheerde de bank en als grote winnaar kwam Herman uit de strijd. Een echte aanrader dit spel, maar toen kwamen we bijna te laat in de disco en konden meteen uit ons dak op de dansvloer.

Gerrit hou jij mijn tassie effe vast enne we komen zo wat drinken.
En dan wordt het later en komen de romantische toenaderingen tussen Apeldoornse Saskia en Paasbergse Pieter, die ook wel krolsekater werd genoemd door Gerrit die alles van dichtbij meemaakte. Het paste alles in het onderzoekje van Han naar hoe jij je geliefde hebt ontmoet.

En dan worden we op zondagochtend na een paar uur slaap gewekt met koffie en thee op bed; eitje erbij, geweldige service!! En dan zie je wat je nog nooit hebt gezien, een soort kabouter in een opapyama, oh het is Harry!! Dan schrik je pas echt wakker…
De zondag is lui voor de meeste, de eerste duinpan is de onze en sommigen gaan toch echt nog klootschieten. De echte spelletjesfanaten dus.

Voor iedereen is het weer afkicken op de boot naar huis, maar dit keer knalde Mario de champagnekurk tegen het plafond, gat erin en de sfeer erin!!

Marianne

De lokroep

Sirenen

In het voorjaar, de wind nog guur en de lijven nog niet gewend aan het buitenleven klinkt de lokroep. De eerste tekenen zijn nog zwak. Recreanten beginnen te fluisteren en vragen zich af wie er aan gehoor zal geven en wie de lokroep zal weten te weerstaan. Sommigen geven er zonder meer aan toe en organiseren alvast de reis. Zij die sterk denken te zijn doen verwoede pogingen om er niet op in te gaan maar zullen uiteindelijk meestal toegeven aan de zachte roep van de Vlielandse sirenen.

Serieus

Serieus wordt het als Peter brieven uitdeelt. Tot dan toe kon de fluisterend gestelde vraag "Ga je ook?" nog beantwoord worden met "Mwaah, kweet nog niet zeker, misschien", maar nu wordt het concreet. In heldere bewoordingen geeft de brief praktische aanwijzingen. Plaats, tijd en geld staan vast en de recreant moet nu al belangrijke beslissingen nemen. Wordt het nasi of pasta? Of hutspot roept de recreant onthutst uit als de eilanders plotsklaps nieuwe culinaire talenten aanspreken.
Eenmaal toegegeven aan de lokroep daalt er een weldadige rust over de recreant neer. Go with the flow is geen slechte levensstijl. Dan breekt het weekend bijna aan en slaat er een lichte paniek toe. Wie rijdt er met wie mee? Waar is de boodschappenlijst? Hoe laat vertrekt de boot?De teamindeling gaat gelukkig ieder jaar weer zonder slag of stoot en kent alleen maar winnaars.

Vanzelf

Eenmaal op het eiland loopt alles gelukkig weer vanzelf. Frisia klaagt dat er sprake moet zijn van een vergissing, want dat de fietsen zo goedkoop echt niet kunnen. Recreant Bob bespreekt een visrestaurant waar de meeste mensen vlees blijken te bestellen. De recreant is nog steeds in de veronderstelling dat de vrijdagavond in Bruintje Beer wordt besloten, hoewel dat al weer jaren Zeeman is. Het toernooi stelt ieder jaar minder voor qua speeltijd en 's avonds blijkt bij gebrek aan belangstelling de hutspot geschrapt en het menu weer gewoon uit nasi en pasta te bestaan.
De prijsuitreiking op zaterdagavond valt zwaar. De nasi wil niet zakken en werkt zich steeds opnieuw omhoog. Pogingen om het eten beneden te houden met een lading gebak maakt het niet beter. Er zijn behoorlijk wat glazen drank nodig om het eten tot verteren aan te zetten. Het voordeel is dat de recreant wat steviger op de dansvloer staat. Hier kan de gemiddelde eilander nog wat van leren, want die blijken als kegels op een kegelbaan om te vallen onder invloed van een paar biertjes.
Zondag staat voor een helft van de recreanten in het teken van klootschieten. Jarenlang zonder kennis van zaken, maar vanaf nu gewapend met het handboek klootschieten voor dummies tonen zij de eilanders deze geavanceerde sport.

Alles anders

De andere helft filosofeert dat het volgend jaar allemaal anders moet. Misschien gaat de recreant volgend jaar wel niet meer mee...