Vlieland 2012 20 t/m 22 april

Het eiland bestaat nog en ook het jaarlijkse volleybaltoernooi. Geweldig dat ik weer mee mag. Vorig jaar had ik geen idee wat me te wachten stond en nu, met dank aan het Vlieland reisplan, wist ik het precies, dacht ik. Om het noorden te bereiken diende allereerst de kwestie van het vervoer opgelost te worden. De bijdehante lange man wilde wel mee rijden. Nu bleek dat ik zou rijden ging ik van Noord via Zuid naar Velp samen met de gedistingeerde heer en praatjesmaker op weg naar de provincie met de grootste oppervlakte van land en water, onder het genot van eierkoeken, chocola en ontbijtkoeken. Wie was er toch de koffie vergeten?

Harlingen baadde zoals gewoonlijk in zonlicht en colonnes reistassen met kleurrijke begeleiders begaven zich richting vertrekhaven. Wel handig om het papieren ticket uit de auto te halen want de Ms Vlieland is nog niet zo modern dat de barcode op een telefoon gescand kan worden, wat toch minstens een aantal bomen per jaar kost. Zij vertrok met aan boord Arvevo’s vroege vogels. Hoewel ik dacht iedereen te kennen doken ineens nieuwe gezichten op; wat een leuk stel. Na de welverdiende eerste koffie woei bovendeks de wind, brandde de zon de eerste kleur op mijn gezicht en lagen de zeehondjes nog steeds op de uitkijk naar hun meerdaagse entertainment.

Met de wind in de rug bereikten fietsen met opzittenden Torenzicht dat na maanden van stilte de aangewaaide gezelligheid omarmde. Na overleg over en weer namen vijf dames alsnog de grootste kamer in beslag en kon dame zes van de luxe van een eenpersoonskamer genieten. Nu de voederploeg zich gestort had  op de eerste levensbehoefte was ik vrij voor dat waar ik vorig jaar niet aan toe was gekomen: winkelen. In gezelschap van een gedistingeerde heer en de guitige vrolijkheid zelve werden sudokoboekje, cranberry thee, keutels, aansteker, t-shirt en koelkast magneet aangeschaft.

De slopende route over de grintpaden door de duinen naar het Posthuys, schuilend voor de druppels onder een informatiebord en even bijkomend op de uitkijk over de Noordzee, bleek achteraf gezien de moeite waard en de geitenkaas kroketten waren om te smullen. Een wandeling door de Kroonspolders, een broedplaats voor vlinders, mondde uit in een ontmoeting met de in het duinpan gelegen reisgenoten. Asfalt met rugwind en binnen 10 minuten was het gezelschap terug op het terras alwaar de tweede bootlichting ook de eindbestemming had bereikt. Groeten, kennismaken, praten, kletsen, chips, drank, BBQ en wandeling waren de inleiding voor het slotstuk van de avond: de klaverjas overwinning van de dames 2-1.

Het kletsen van de regen wekte mij uit een diepe slaap en na een stevig ontbijt haastte iedereen zich gebukt onder het vallende water naar de sporthal. Droog en warm kon er fanatiek en soms wat minder gespeeld worden. Invallen bij de heren bekortte de wachttijd tussen wedstrijden en als ik af en toe een bal keihard bij de tegenstander op de grond mep weet ik weer waar de passie voor de sport vandaan komt. De juichende supporters zijn hierbij onmisbaar. De prijsuitreiking in de tuin van de sporthal waar inmiddels de zon weer was doorgebroken leverde de vierde, derde en derde prijs op en Deventers die graag voor een volleybal toernooi of wat cultuur naar het Arnhemse willen komen.

Een verrukkelijke vega macaroni maaltijd gevolgd door het nieuws dat iedereen zich zal herinneren. “Waar was jij tijdens de val van het kabinet?“ “Op Vlieland”. Er werd gespeeld, gelezen, gewandeld  en geluierd totdat het eindelijk tijd was om de disco te bezoeken. De man met de hoed, nu zonder hoed en nog meer volk, bevolkten  de dansvloer en het spijkers slaan gaf veel vertier. Niet-dansers konden toch dansen en jong en oud dansten op Eric Clapton. Vroeg in de ochtend vertrokken de laatsten uit het Seeduyn om zich te voegen bij het gebakken eieren etend gezelschap thuis. De zondag werd benut voor uitslapen, het ophalen van verloren voorwerpen in de sporthal, een strandwandeling, koffie met cranberry gebak in het Badhuys, relaxen in het duinpan en lunchen in Zeezicht.

Dat ik dacht dat een weekend Vlieland voorspelbaar is, is mijn denkfout. Hoewel jaarlijks terugkerende rituelen niet uitgesloten kunnen worden (vervoer, voedsel, overnachten, sporten, entertainment) is de manier waarop de aaneenschakeling van gebeurtenissen plaatsvindt en het gezelschap waarin ik mij bevind en de gesprekken die volgen zo prachtig en bont dat ik me heel goed kan voorstellen dat 50 jaar Vlieland gehaald gaat worden. Peter (3x), Monique (2x), Carla, Ingrid, Irene, Bob, Han, Marc, Ed, Els, Henk, Willem, Ricks, Jos, Arnold, Gert, Gerrit, Jan Siert, Anne Marie, Elbeth, Harrie en Petra; BEDANKT!

Liefs,

Miranda

Arnhem gaat Vlieland met stopover in Abu Dhabi

Nog net op donderdag om 23:59 brullen de motoren van de KL450 en laten we Abu Dhabi achter ons en begint de reis naar Vlieland. Nog 5500 km te gaan. Over het videoschermpje kruipt ons vliegtuigje langzaam over Irak, Turkije, Roemenie via Duitsland langzaam richting Schiphol. Arnhem-Vlieland met een stopover in Abu Dhabi.
Om me heen bevindt zich een bont gezelschap uit alle windstreken die gemeen hebben dat ze proberen wat slaap mee te pikken. Dekentjes, oordoppen, oogkapjes moeten daarbij helpen. Mij lukt het maar matig.

Ik ben jaloers op de Nederlandse sanitairverkoper die naast me diep in slaap verzonken is. Voor we vertrokken had hij me nog verteld dat hij nooit kon slapen in vliegtuigen, maar daar is nu weinig van te merken. Jan Siert zou er bij in het niet gevallen zijn. 80 vluchten per jaar over de hele wereld om wasbakken en toiletpotten aan de man te brengen. Van australie tot zuid- amerika, van noorwegen tot zuid afrika vertelt hij in snel tempo over de boeven in Rusland, de achtervolgingen in Nigeria, het slapen in de paleizen van Oman. Wat heb ik toch een rustige baan.
Op 36000 voet boven Turkije lees ik dat we nog 4 uur moeten vliegen. Verwachte aankomsttijd op Schiphol is 5:08. Oorspronkelijk had ik nog gezocht naar een mogelijkheid om aansluitend met de trein naar Zwolle te gaan waar Carla dan om kwart over 7 klaar zou staan om ons naar de boot in Harlingen te rijden, maar bij nader inzien was dat wel heel erg krap gebleken. Nu werd het dus met de auto over de afsluitdijk scheuren, waar dankzij ons daadkrachtige kabinet eindelijk 130 gereden mocht worden. Tijdwinst 30 seconden is natuurlijk niet niks op een tocht van in totaal 13 uur.

Het wordt mooi weer! O wat kijk ik uit naar de nieuwe duinpan van Herman waar naar verluidt geen mieren rondkruipen en waar het zand zich als een perfect passende zitzak om je lijf vouwt. Misschien is dat een idee voor KLM om het comfort van de stoelen te verhogen. Ik beeld me de duinpan in en probeer nog wat te slapen.

Om halfeen worden de eerste uitsmijters met bier gebracht. Zon en wind teisteren het terras en daar halen onze dekenchicks hun libidoverlagende plaids tevoorschijn.

's middags wordt dit ruimschoots goed gemaakt als we rozig in een komvormige duinpan liggen. Meer een duinwok eigenlijk dan een pan.

Als verslaggever kun je natuurlijk niet alleen de hoogtepunten vermelden. Het dieptepunt werd waarschijnlijk op vrijdagavond bereikt toen het oudhollandse ganzebord op tafel kwam. De andere spellen laat ik hier maar onvermeld. Uiteindelijk besloot Ed met zijn rode discobal (gevolg van de vlielandse zon) maar niet meer op stap te gaan. Het werd niet erg laat.

3 volleybalploegen (2 mixed en 1 herenteam) brachten we dit jaar op de been en nog een team aan niet-spelers. Zelfs Integratieve massage werd ingezet om iedereen op de been te houden. Eerste plaatsen waren er dit jaar niet bij, maar winst op de aartsrivalen Signum en de Paasberg maakte veel goed en verder leverden twee derde plaatsen een paar schotels bitterballen op.

De aalscholver bleek ook op Vlieland een populaire vogel die leidde tot grote taalkundige creativiteit. Louis van Gaalscholver,
Polyggoonjournaalscholver met philip bloemendaalscholver. Maar ook de Fakehoorn. Bokkiggeit. Falikantiloop.

Dit jaar hadden we nieuwe kloten voor Herman gekocht, want hij was zijn oude kwijt. Klootschietenkloten zijn van hout en lood gemaakt. Gek genoeg voelde mijn hoofd vanmorgen ook aan alsof het van die twee materialen was gemaakt. De glazen waren gisteren in de disco iets te groot geweest. Het klootschieten zou dit jaar geen nieuw record opleveren.

Hoogtepunt was toen Herman met zijn nieuwe heup soepel over een kloot sprong die uit koers was geraakt en in een grote vaart op hem afkwam. Mijn nieuwe worptechniek leverde ook succes op. Voor het eerst werd er bij het klootschieten achteruit geworpen.

Het was weer een mooi weekend!
Hans

Vlieland

door Kader Abdolah Mirza, uit: de Volkskrant.

En het was het laatste stukje van Nederland dat ik nog niet gezien had.

Gelukkig scheen de zon lief en warm toen ik in Harlingen de boot op stapte en als ik een beetje overdrijven mag, was de boot helemaal leeg en was ik de enige passagier.

Ik ging op het dek staan met mijn gezicht in de wind, richting Vlieland, en tegelijkertijd dacht ik, wie zou er hier naar mijn lezing komen?

Daar waar slechts 1100 mensen wonen, waarvan er 900 opa's, oma's en kleinkinderen zijn. Ik schatte dat mijn publiek uit tien à vijftien mensen zou bestaan.

Toen ik van de boot stapte, stapte ik onverwacht in een vergaan sprookje: daar waar ooit een bakker woonde, een schoenmaker, een medicijnvrouw en een dominee. Voor mij bestond Nederland niet meer, laat staan Europa en Azië lag verder weg dan ooit.

In een klein uurtje bezichtigde ik het bewoonde deel van het eiland. Toen ik langs de smalle stegen liep, dacht ik: 'Deze huizen, deze mensen zijn heel vertrouwd, hoe komt het dat ik me hier thuis voel?'

In Vlieland is een deel van de mens nog oer en oud gebleven.

De treinen, de files, de machines, vliegtuigen, de immigranten, de moslims, de vertragingen, studenten, de havo en gymnasiumleerlingen, de verkeersagenten met hun bekeuringsbonnetjes, de coffeeshops, hasj en de pubers hebben het eiland niet kunnen beroven van haar ware identiteit. En de zee deed wat ze de afgelopen honderden jaren steeds gedaan had: ze sloeg dag en nacht elegant tegen de duinen en trok zich weer terug zonder zich druk te maken over politiek, cultuur en dat de samenstelling van de bevolking op het vasteland in korte tijd veranderd was.

Het was een gelukseiland.

Om twaalf uur dertig gingen de winkels een paar uurtjes dicht en 's avonds bleef de enige straat die er was volkomen stil.

Als op het eiland een baby geboren wordt, is het het geluk van alle bewoners en als er iemand sterft, is het een collectief verlies, en begeleiden alle bewoners de kist naar de kerk.
In Vlieland heb je niets te doen, je gaar er eigenlijk heen om niets te doen, om het helemaal aan de stilte over te geven.

Toen ik met mijn laptop op een terrasje ging zitten om dit stukje te schrijven, begreep ik dat ik verkeerd bezig was. Meteen borg ik mijn laptop op onder mijn stoel.

Ik kon niet geloven dat daar nog in Nederland was. 's Morgens stond ik achter het raam en keek naar de mensen, ik zag geen sombere gezichten, iedereen glimlachte, en je hoorde overal gelach.

En mijn lezing? Het was niet meer mijn zorg of er mensen zouden komen. Ik voelde me perfect, had niets extra's nodig. Maar naar de wetten van sprookjes stond opeens de enige lieve gezellige kleine kerk van het eiland vol. En op dit eiland was dit een gebeurtenis op zich. Na de lezing ging ik (volgens mij) met de oudste mannen van het eiland in een café zitten.

De straat was stil, de maan scheen, de nachtvlinders vlogen om het oude hanglampje, de zee was hoorbaar, de lucht rook naar zout en vis, de biertjes en de sigaren waren smaakvol.

Nu pas begreep ik waarom ik me daar thuis voelde. De huizen en de steegje in Vlieland deden me denken aan de huizen van mijn vrienden bij wie ik logeerde wanneer ik wat rust nodig had.