Arnhem, 29 december 2014,

De eerste sneeuw van de pas begonnen winter is gevallen en de eerste aanpassing van de dienstregeling van de NS is een feit.

Met het gladder worden van rails en wegen dient zich ook weer het dilemma aan hoe ik dit keer de boodschap ga verpakken die al zo'n 35 jaar het ons o zo bekende nieuws bevat.

Al jaren speelt de stand van onze eigen wissels en het risico op bevriezing geen enkele rol bij het vinden van onze doelen in het weer voor ons liggende volleybalweekend.

Daar waar de NS moeilijk kan voorspellen of blad en sneeuw spelbrekers worden in het bereiken van haar geplande bestemmingen, is voor ons volleyballers geen enkele omstandigheid zwaar genoeg gebleken om ons jaarlijks sportfestijn in de war te laten schoppen.

Dat betekent kennelijk dat wij in staat zijn vele, ook onvoorziene, omstandigheden het hoofd te bieden en dat tekent alleen maar onze veerkracht, karakter en levenswijsheid.

We zijn zelfs, zo gaat het geluid, in staat om de tijd naar onze hand te zetten door in 1 jaar tweemaal te vieren dat we de mijlpaal bereiken van "35 jaar Vlieland". Hulde en om stil van te worden.

Met het oog op het toernooi van VSV in 2015 is het de OCEAVV (organisatie comité Eerste Arnhemse Volleybal Vereniging) gelukt om in november jl. een eerste weekendvergadering te beleggen en ik kan verklappen dat we terug kunnen kijken op twee zeer vruchtbaar dagen.

We hebben diverse voorstellen kunnen formuleren om diverse wethouders uit vele Gemeenten rondom Vlieland te interesseren om onze herdenking mee te vieren.

Wellicht ontstaan in de komende maanden in gezamenlijk overleg nog genoeg nieuwe fraaie en misschien zelfs wel ontroerende ideeën die het de moeite waard maken wederom met een mooie groep mensen het eiland op te gaan. Ik zie ons natuurlijk ook weer graag Torenzicht vullen met een voldoende grote groep.

Er is weer veel gebeurd het laatste half jaar. "Midweekteam Ed" is gedegradeerd van de A naar de B-poule en "Team Arnold" is gepromoveerd van de D naar de C-poule. We schuiven dus weer meer naar elkaar toe.

De twee recreantenteams van de maandagavond hebben elk weer een redelijk aantal leden, hoewel er nog steeds aanvulling mogelijk is.

Vlieland lonkt weer, zoals eerder beschreven, en in het weekend van 17 t/m 19 april is het weer zo ver.

Oud leden van het eerste uur krijgen vanzelfsprekend ook weer een uitnodiging.

Volleyballen op Vlieland en Groepsaccommodatie Torenzicht weer onze vertrouwde stek. (zie info@torenzicht.nl voor nadere informatie). 

De 25 slaapplaatsen die worden aangeboden kunnen ook dit jaar eventueel met een gering aantal worden uitgebreid. De buffetten op vrijdag- en zaterdagavond zijn inbegrepen in het  arrangement. Vrijdagavond beginnen we traditioneel met een goed georganiseerde BBQ op de binnenplaats van Torenzicht.

Er zullen hopelijk weer 3 teams onder de naam EAVV kunnen worden ingeschreven, waaronder, evenals vorig jaar, 1 herenteam en twee mix- teams.

De kosten van de vaste geregelde onderdelen bedragen dit jaar:

1 Zaalhuur, broodjes €11,00

2 Overnachting in het wonderschone Torenzicht, gebaseerd op 25 personen € 88,00
3 Inkopen t.b.v. borrelen etc. en twee (!) buffetten € 45,00
4 Huur van fietsen gedurende drie dagen ook weer gratis! € 0,00

Totale kosten: €144,00

                                                                                           

Ik verzoek jullie voor 31januari 2015 genoemd bedrag over te maken op gironummer 143613 t.n.v. Peter Zandbergen 

Bedankt en tot het volgende schriftelijke contact waarin nadere berichten zullen volgen.

Arvevo gaat Vlieland 2014 - de video

Rond 1980 zette volleybalvereniging EAVV voor de eerste keer voet aan wal van de parel van de Wadden Vlieland. Dit jaar werd het jubileum gevierd met het aanbieden van een herdenkingsplaquette.

Toespraak Peter bij onthulling plaquette

Geachte heer Visser, beste Marjo en Joop en beste volleybalvrienden.

Wij volleyballers hebben ons al heel wat jaren door de tijd heen gesneld, de tijd geconsumeerd, de tijd ingehaald en de tijd aan ons voorbij laten gaan. Terugdenkend aan 35 jaren Vlieland is terug glijden naar eenvoudig op te diepen herinneringen en die te laten opdoemen in het rijke heden.

Broekjes waren we nog in het begin en heel korte sportbroekjes droegen we. Als ik de foto's zie van de beginjaren dan zit hier nu een groep mensen die sinds toen toch zeer veranderd is. We zijn gegroeid en gerimpeld, belezen en bereisd, gestudeerd en geslaagd, we hebben geleefd en we zijn door het leven elk op zijn of haar eigen wijze getekend. De meesten van ons werken nog, een enkeling geniet van dat het niet meer hoeft of moet accepteren dat het niet meer kan. Zo beleeft ieder van ons zijn eigen leven met unieke herinneringen waarvan 1 deel toch steeds weer samenvalt: dat is ons gemeenschappelijk korte verblijf op Vlieland. Elk jaar weer drie dagen lang en dat is, als je daar echt bij stil staat, toch bijna 1% van onze tijd, zonder voorbereidingen. Je zal het als salaris moeten inleveren en je weet hoe veel het is.

Denkend aan de beginjaren komen vele beelden naar boven. Ooit bivakkeerden we in het mooie West End aan de Dorpsstraat. Daarna ontdekten we de charme van het Doniahuis, waar we als jong volwassenen ons de koude oorlog praktijken van slaapzalen met stalen britsen met spiraalmatras lieten welgevallen. Die kwelling verstoorde onze nachtrust echter totaal niet, want we hadden onszelf vaak voordat we gingen slapen een medicinale behandeling toegediend, afgeblust met een passende hoeveelheid gebakken eieren met spek. Die combinatie bracht ons met gemak een uurtje of 6 onder zeil. De leider van vakantieaccommodatie Doniahuis leerde ons klein te zijn in onze eigen grootsheid door ons met strakke hand alles te verbieden wat aan schoolreiskinderen werd verboden. Onze matrassen waren weliswaar op bedplassers voorbereid, maar het eigeel van het zondagochtendontbijt, vaak opgediend door ons aller Wim, Gert of Pieter, werd ons fataal. De slaapzaal was echt te krap na weer een preek op de vroege zondag en ik, geboren Gereformeerd, ontdekte in de toespraak van de leider van Donia weinig overeenkomst met de stichtelijke zondagpreken uit mijn jeugd.

Ieder jaar dat we achter ons lieten zag je ons volleyballers meer volwassen worden en groeien. De slanke jonge goden van het eerste uur en vol vuur, dansten in De Stoep met vele andere Adonissen en het heilige vuur werd tot in de late uren vaak opgestookt tot grote hoogtes. Hoewel het strakke lijf plaats heeft gemaakt voor nieuwe en soms schone Barokke lichaamsvormen; het heeft ons nooit belemmerd om de lange nachten vol met Stones of Meatloaf te absorberen. Niet alles bleef rozengeur en maneschijn. We hebben ook onze beperkingen leren kennen. Nieuwe muziektrends, zoals House en Dancemuziek, wordt door velen afgedaan als teringherrie, terwijl de schoonheid van die muziek door een echte kenner toch wel wordt herkend. Velen van ons laten zich bij die muziek verdrijven van de vaak te volle dansvloer, waar de wettelijke scharreloppervlakte per mens minimaal 2 m2 behoort te zijn.

In al die 35 jaren hebben we alle hoeken van het eiland wel verkend. De twee groepsduinpannen in het westen en in het noorden doen daarbij al jarenlang dienst als openlucht collegezaal, waarin vele urenlange gesprekken spontaan ontstaan en werkelijk waar, over de meest uiteenlopende onderwerpen. Of het nu ging over onderwerpen die onze dierenvrienden aandroegen of over de typische flora en fauna van Vlieland; feit is dat we nu veel meer over het gedrag van pony's en kippen weten dan we vroeger ooit voor mogelijk hadden gehouden. Die uitgebreide kennis is mede blijven hangen door het aanstekende acteertalent van onze faunadeskundige: Harry. Daarnaast hebben we op Vlieland inmiddels zo veel gras- en vogelsoorten gespot dat velen van ons morgen zo als ambassadeur van Vogelbescherming of Natuurmonumenten zouden kunnen worden benoemd.

Als ik probeer af te ronden: het is niet moeilijk om ons collectieve Vlielandgeheugen samen te vatten. Het bestaat uit een samenballing van alle goede herinneringen, een enkele opbloeiende liefde en de kracht van jarenlange repetitie met als resultaat: steeds weer een nieuw hoofdstuk. De zondagse terugreis laat mensen zien die alle goede gedachten over weer 3 dagen Vlieland laten bezinken, een vermoeide lach en soms een hese stem. Op weg naar huis, weer een jaar wachten, maar eerst natuurlijk gewoon de volgende dag, maandag. Voor ons zo gewoon, maar voor de twee in het afgelopen jaar overleden volleyballers uit ons midden bestaat die maandag en "Tot morgen" niet meer. Het gemis van Louis en Han heeft ons diep geraakt en de herinnering aan hen zal wellicht nooit plaats maken voor vergeten. Louis met zijn onafscheidelijk pakje shag, altijd vergezeld van weer een overpeinzing en Han met zijn nooit te stoppen enthousiasme om weer een goed gesprek aan te gaan, theologisch gemarineerd of niet. Het voelt nog onwezenlijk om het zo prille gemis te moeten accepteren...............en toch doen we vandaag wat we al 35 jaren doen.

Vandaag heette gisteren nog morgen en ik merk steeds weer hoe snel alles achter ons ligt. Daarom: ik wens ons toe dat we de levenskunst beheersen om het heden te kunnen omarmen, onze herinneringen te koesteren en de fraaiste ervan op te slaan in ons eigen EAVV -Museum met daarin, voor ieder voelbaar, onze onbetaalbare schatten aan herinneringen.

Meneer Visser, bedankt voor uw komst. Hopelijk heeft u deze groep en dit moment als horend bij uw Vlielandse leven kunnen ervaren. Voor ons allen: een drankje en een hapje en doorgaan met wat ons hier ooit samenbracht.

12 April 2014

Onthulling plaquette

Foto's Marc