Foto's van Els 2008

Uitnodigingsbrief 2009

Arnhem, 18 januari 2009

Binnenkort zal weer de uitnodiging van onze "Vrienden van Vlieland" binnenrollen, alleen: nog even wachten. De 17e, 18e, en 19e april is het weer zo ver. Volleyballen op Vlieland. Groepsaccommodatie Torenzicht zal, net als vorig jaar, ons onderkomen worden, waarbij de 25 slaapplaatsen in dit wonderschone oord borg zullen staan voor werkelijke retraite en vele kansen tot inspirerende dagdromen.

We kunnen in het komende Vlieland weekend een enkel moment wijden aan het bestuderen van de gevolgen van de kans die we misschien hebben laten liggen, door niet in het nieuw opgetrokken "Doniahuis" ons 3 sterren arrangement te boeken. Een afscheidsritueel met ons allen zou een werkelijk goede afronding zijn van het rouwproces dat wellicht nog bij een enkeling wordt doorleefd. Vervolgens zouden we, denk ik, nooit meer om moeten kijken in wrok, over het niet meer vervulde verlangen naar het stillen van een onbestemde behoefte. Help elkaar daar ook, waar mogelijk, een beetje mee.

De hunkering van velen naar een wijziging van de eetformule is vorig jaar ruimschoots onder de aandacht van de meesten van jullie gebracht (behoudens bij de nieuwkomers de we hebben kunnen werven voor onze club).

Wellicht dat wij die diepe verlangens naar verandering kunnen omzetten, zoals door Hans Cleijne op zijn weblog al is aangekondigd. Vrijdag een goed georganiseerde BBQ op de binnenplaats van Torenzicht, de accommodatie waar we wederom overnachten (zie www.torenzicht.nl voor nadere informatie). Zorg dat je snel boekt, want vol is vol.

Op de zaterdag zullen wij, gezien het geschikte lage bedrag, de rijst- of pastamaaltijd in de Stoep weer laten komen.

Er zullen, ook al heb ik de uitnodigingsbrief van Vlieland nog niet, hopelijk toch weer 4 teams worden ingeschreven, waaronder weer een herenteam onder de naam van onze vrienden "Hete Bliksem".

De overige teams betreffen het dames-, het mix- en het herenteam onder de naam E.A.V.V. Mogelijk dat er twee mixteams en geen damesteam worden afgevaardigd.

Wat is op dit moment dan nog het meest vermeldenswaardig.

De kosten van de vaste geregelde onderdelen bedragen dit jaar (onder een licht voorbehoud voor de prijs van de BBQ en wat extra inkopen daarvoor van wijn etc.):

1. Zaalhuur, broodjes, warme maaltijd in grand café de oude Stoep en zwembad	€ 17,50
2. Overnachting in het wonderschone Torenzicht, gebaseerd op 25 personen (!!!)	€ 72,50
3. Inkopen t.b.v. ontbijt/BBQ etc.	€ 27,50
4. Huur van fietsen gedurende drie dagen (!)	€   8,50
Totaal	€126,00

Ik verzoek jullie, omdat Torenzicht al grotendeels is betaald, voor 6 februari genoemd bedrag over te maken op gironummer 143613 t.n.v. Peter Zandbergen en/of, Statenlaan 31, 6828WB, Arnhem onder vermelding van een van de overbekende kreten "rijst" of "pasta".

Bedankt en tot het volgende schriftelijke contact waarin nadere berichten de compleetheid van informatie zullen verhogen.

Peter Zandbergen

Vlieland

door Kader Abdolah Mirza, uit: de Volkskrant.

En het was het laatste stukje van Nederland dat ik nog niet gezien had.

Gelukkig scheen de zon lief en warm toen ik in Harlingen de boot op stapte en als ik een beetje overdrijven mag, was de boot helemaal leeg en was ik de enige passagier.

Ik ging op het dek staan met mijn gezicht in de wind, richting Vlieland, en tegelijkertijd dacht ik, wie zou er hier naar mijn lezing komen?

Daar waar slechts 1100 mensen wonen, waarvan er 900 opa's, oma's en kleinkinderen zijn. Ik schatte dat mijn publiek uit tien à vijftien mensen zou bestaan.

Toen ik van de boot stapte, stapte ik onverwacht in een vergaan sprookje: daar waar ooit een bakker woonde, een schoenmaker, een medicijnvrouw en een dominee. Voor mij bestond Nederland niet meer, laat staan Europa en Azië lag verder weg dan ooit.

In een klein uurtje bezichtigde ik het bewoonde deel van het eiland. Toen ik langs de smalle stegen liep, dacht ik: 'Deze huizen, deze mensen zijn heel vertrouwd, hoe komt het dat ik me hier thuis voel?'

In Vlieland is een deel van de mens nog oer en oud gebleven.

De treinen, de files, de machines, vliegtuigen, de immigranten, de moslims, de vertragingen, studenten, de havo en gymnasiumleerlingen, de verkeersagenten met hun bekeuringsbonnetjes, de coffeeshops, hasj en de pubers hebben het eiland niet kunnen beroven van haar ware identiteit. En de zee deed wat ze de afgelopen honderden jaren steeds gedaan had: ze sloeg dag en nacht elegant tegen de duinen en trok zich weer terug zonder zich druk te maken over politiek, cultuur en dat de samenstelling van de bevolking op het vasteland in korte tijd veranderd was.

Het was een gelukseiland.

Om twaalf uur dertig gingen de winkels een paar uurtjes dicht en 's avonds bleef de enige straat die er was volkomen stil.

Als op het eiland een baby geboren wordt, is het het geluk van alle bewoners en als er iemand sterft, is het een collectief verlies, en begeleiden alle bewoners de kist naar de kerk.
In Vlieland heb je niets te doen, je gaar er eigenlijk heen om niets te doen, om het helemaal aan de stilte over te geven.

Toen ik met mijn laptop op een terrasje ging zitten om dit stukje te schrijven, begreep ik dat ik verkeerd bezig was. Meteen borg ik mijn laptop op onder mijn stoel.

Ik kon niet geloven dat daar nog in Nederland was. 's Morgens stond ik achter het raam en keek naar de mensen, ik zag geen sombere gezichten, iedereen glimlachte, en je hoorde overal gelach.

En mijn lezing? Het was niet meer mijn zorg of er mensen zouden komen. Ik voelde me perfect, had niets extra's nodig. Maar naar de wetten van sprookjes stond opeens de enige lieve gezellige kleine kerk van het eiland vol. En op dit eiland was dit een gebeurtenis op zich. Na de lezing ging ik (volgens mij) met de oudste mannen van het eiland in een café zitten.

De straat was stil, de maan scheen, de nachtvlinders vlogen om het oude hanglampje, de zee was hoorbaar, de lucht rook naar zout en vis, de biertjes en de sigaren waren smaakvol.

Nu pas begreep ik waarom ik me daar thuis voelde. De huizen en de steegje in Vlieland deden me denken aan de huizen van mijn vrienden bij wie ik logeerde wanneer ik wat rust nodig had.

Video - aflevering 2008

Torenzicht was prima!

Na al die jaren Doniahuis wisten we niet wat ons in Torenzicht te wachten stond. Naar wat we nu horen waren er eigenlijk alleen plussen. Gezellig in de "huiskamer", een professionele keuken en prima bedden in tweepersoonskamers. Het enige nadeel was misschien de douche waar je soms lang op elkaar moest wachten.

De laatste twee jaren was er al twijfel over het eten op vrijdag in Hotel Seeduyn, niet erg gezellig en het eten ook niet bijzonder. Het enige voordeel is dat je na het eten naar de disco kunt gaan en daar je eigen huisarts kunt tegenkomen.

Volgend jaar willen we het op vrijdagavond anders doen. Met hulp van cateraar Freek willen we dan een BBQ organiseren op de binnenplaats van Torenzicht.