Foto's van het eten op vrijdag, het scootmobielongeluk en het Doniahuis.
 |
| vlieland fotos Els 2007 |
01 mei 2007
In Memoriam Het Donia huis
Na 45 jaar nemen we afscheid van het Doniahuis. Voor velen staat het volleybaltoernooi op Vlieland gelijk aan slapen in het Doniahuis. Natuurlijk waren er ook verhalen van vroeger over Westend, maar die vallen in het niet bij de verhalen over het Doniahuis.
Goed slapen was er meestal niet bij. Het licht dat op de meest onverwachte momenten aanging, omdat er weer een groepje thuiskwam. De stank van alle scheten was na al die jaren in het beddengoed getrokken, zodat het luchten met ijskoude lucht via de wijdopenstaande ramen niet meer hielp. De doorhangende matrassen, die sinds kort door plastic incontinentiematrassen waren vervangen. Wie zich hier allemaal niks van aantrok, werd meestal alsnog uit zijn slaap gehouden door enorme snurkers nog erger apneu-patienten die simpelweg ophielden met ademhalen.
De muren zijn er doordrongen van de lucht van uitgebakken spek. Hoeveel eieren zijn er door ons gekookt en gebakken? Bij een gemiddelde van 70 eieren per jaar zijn er door EAVV, en later naadloos overgenomen door ARVEVO meer dan 1000 eieren verwerkt en verorberd.
In de keuken stond de KOELKAST. In de historie van het Doniahuis heeft de invloed van de koelkast wel haast mythische vormen aangenomen. Volgens de oude garde de oorzaak van de jarenlange strijd met Dynamo. Het lenen van spullen uit andermans koelkast heeft jarenlang tot een ijzige sfeer geleid. Pas sinds een jaar of twee is er sprake van een "detente" en praten de buren weer met elkaar.
Gemengd douchen
Na de renovatie van de douches en wc's was het echte spartaanse er af. Niet meer hoefde buiten de douche met twee kraantjes de watertemperatuur worden geregeld. Maar de watertemperatuur daalde nog steeds schrikbarend als iemand de kraan opendraaide om zijn tanden te poetsen.
Maar het Doniahuis was ook gemengd douchen. Voor sommigen iets om het hele jaar naar uit te kijken, maar voor anderen een schrikbeeld dat groot genoeg was om het Doniahuis helemaal te mijden.
Genoeg wc-papier? En dan nu de sloop
De vlag is uit de mast, nog even en het Doniahuis gaat tegen de vlakte.
Doniahuis tegen de vlakte
13-03-07 14:39
DOOR: LEEUWARDER COURANT
Categorie: Overheid, Recreatie, Overig
VLIELAND - De groepsaccommodatie Doniahuis aan de Badweg op Vlieland gaat in oktober plat om plaats te maken voor nieuwbouw.
Eigenaar Jan Peter van Koot heeft een nieuwe gebouw laten ontwerpen. ,,Het oude gebouw stamt uit 1961, het is niet meer van deze tijd. Voor schoolreisjes is het prachtig, maar in de zomer sta ik drie weken leeg.'' De slaapzalen maken daarom plaats voor 32 tweepersoonskamers ,,met een keurige douche en wc''. Het ontwerp van architect Poppe Ytsma uit Appelscha telt twee vleugels van twee bouwlagen. Van Koot wil net iets onder de hotelprijzen gaan zitten. Hij hoopt in mei 2008 weer open te kunnen. De gemeenteraad stemde gister avond unaniem met de plannen in.
DOOR: LEEUWARDER COURANT
Categorie: Overheid, Recreatie, Overig
VLIELAND - De groepsaccommodatie Doniahuis aan de Badweg op Vlieland gaat in oktober plat om plaats te maken voor nieuwbouw.
Eigenaar Jan Peter van Koot heeft een nieuwe gebouw laten ontwerpen. ,,Het oude gebouw stamt uit 1961, het is niet meer van deze tijd. Voor schoolreisjes is het prachtig, maar in de zomer sta ik drie weken leeg.'' De slaapzalen maken daarom plaats voor 32 tweepersoonskamers ,,met een keurige douche en wc''. Het ontwerp van architect Poppe Ytsma uit Appelscha telt twee vleugels van twee bouwlagen. Van Koot wil net iets onder de hotelprijzen gaan zitten. Hij hoopt in mei 2008 weer open te kunnen. De gemeenteraad stemde gister avond unaniem met de plannen in.
25 april 2007
Missiatuurtje
M i s s i a t u u r t j e s zijn mini stukjes bij het werk van een missionair predikant
Harlingse hegemonie en dansen op Ps.137
Anders dan de zin hierboven zegt, is dit meer een stukje bij mijn vrije tijd. Dat we na een paar uur over asfalt rollen nog bijna net zo lang over water varen, maakt afstand nemen gemakkelijk. Lekker vrij! Wat niet wegneemt dat ‘t jaarlijks weekend met het Vlielands volleybaltoernooi vrijwel volledig voorspelbaar is (inclusief de onfeilbare hegemonie van het Harlingse herenteam). Mensen houden blijkbaar van rituelen. Dat in zevenentwintig jaar veranderingen hier nauwelijks sneller gingen dan de wadden zich verplaatsen, heeft nooit echt het verwijt van conservatisme opgeleverd – en ook de cijfers van volleybalverlating niet tot zulke hoogten gestuwd dat er alarmerende rapporten verschijnen over ‘Volleybal in Nederland’. Toch moesten we dit jaar wel even slikken. Het Doniahuis wordt afgebroken, daar kunnen we volgend jaar niet meer terecht. Nu zal het gehalte aan nostalgische verhalen nog hoger worden. En Petra was er niet – zeg maar zo iemand die je in iedere kerk wel vindt. Die er eigenlijk altijd is. Er tot genoegen van iedereen altijd is. Zo iemand.
En verder? Ik dacht eerst dat het een soort beroepsdeformatie was dat ik in de discotheek een kansel ontdekte. Maar de anderen zagen ook dat boegbeeld met daarachter de draaitafels van de disc-jockey. ‘Het Woord is muziek geworden’, zou je kunnen denken. Sommigen vonden het (ietwat) heiligschennend. Ik dacht meer aan strandjutters-mentaliteit, hoewel die kansel er niet uitzag of hij daadwerkelijk nog in ‘t spoor van Willibrord was aangespoeld. Maar toen de draaier van dienst, met Boney M. wel de ‘Rivers of Babylon’ binnen liet stromen, vroeg ik een van de bevriende volleybalsters of ze met me op Psalm 137 wilde dansen. Toen werd het zo laat dat ik die andere kansel op het eiland de volgende morgen weer niet heb gezien. Wel hebben m’n bijbelvaste danspartner en ik nog een tijdje geprobeerd ook andere nummers aan de bijbel te verbinden. Met wisselend succes. En veel plezier.
Han Hoekstra
Harlingse hegemonie en dansen op Ps.137
Anders dan de zin hierboven zegt, is dit meer een stukje bij mijn vrije tijd. Dat we na een paar uur over asfalt rollen nog bijna net zo lang over water varen, maakt afstand nemen gemakkelijk. Lekker vrij! Wat niet wegneemt dat ‘t jaarlijks weekend met het Vlielands volleybaltoernooi vrijwel volledig voorspelbaar is (inclusief de onfeilbare hegemonie van het Harlingse herenteam). Mensen houden blijkbaar van rituelen. Dat in zevenentwintig jaar veranderingen hier nauwelijks sneller gingen dan de wadden zich verplaatsen, heeft nooit echt het verwijt van conservatisme opgeleverd – en ook de cijfers van volleybalverlating niet tot zulke hoogten gestuwd dat er alarmerende rapporten verschijnen over ‘Volleybal in Nederland’. Toch moesten we dit jaar wel even slikken. Het Doniahuis wordt afgebroken, daar kunnen we volgend jaar niet meer terecht. Nu zal het gehalte aan nostalgische verhalen nog hoger worden. En Petra was er niet – zeg maar zo iemand die je in iedere kerk wel vindt. Die er eigenlijk altijd is. Er tot genoegen van iedereen altijd is. Zo iemand.
En verder? Ik dacht eerst dat het een soort beroepsdeformatie was dat ik in de discotheek een kansel ontdekte. Maar de anderen zagen ook dat boegbeeld met daarachter de draaitafels van de disc-jockey. ‘Het Woord is muziek geworden’, zou je kunnen denken. Sommigen vonden het (ietwat) heiligschennend. Ik dacht meer aan strandjutters-mentaliteit, hoewel die kansel er niet uitzag of hij daadwerkelijk nog in ‘t spoor van Willibrord was aangespoeld. Maar toen de draaier van dienst, met Boney M. wel de ‘Rivers of Babylon’ binnen liet stromen, vroeg ik een van de bevriende volleybalsters of ze met me op Psalm 137 wilde dansen. Toen werd het zo laat dat ik die andere kansel op het eiland de volgende morgen weer niet heb gezien. Wel hebben m’n bijbelvaste danspartner en ik nog een tijdje geprobeerd ook andere nummers aan de bijbel te verbinden. Met wisselend succes. En veel plezier.
Han Hoekstra
24 april 2007
Abonneren op:
Posts (Atom)